Παρασκευή 7 Αυγούστου 2009

Ανοιχτή επιστολή προς όλους τους Συλλόγους-μέλη της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Πολιτιστικών Συλλόγων Βλάχων

Γιώργος Συνεφάκης

Πρόεδρος του Συλλόγου Λιβαδιωτών Θεσσαλονίκης ‘Ο Γεωργάκης Ολύμπιος’

Ανοιχτή επιστολή

προς όλους τους Συλλόγους-μέλη της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Πολιτιστικών Συλλόγων Βλάχων

Με την παράκληση να λάβουν γνώση όλα τα μέλη όλων των Συλλόγων

Θεσσαλονίκη 22 Ιουλίου 2009

Θέμα : Πρόβλημα διοίκησης της Π.Ο.Π.Σ.Β. και κίνδυνος οριστικής της διάλυσης

Αγαπητοί συμπατριώτες, μέλη της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Πολιτιστικών Συλλόγων Βλάχων

Έκρινα σκόπιμο και αναγκαίο να σας αποστείλω αυτή την προσωπική επιστολή, που αναφέρεται στα προβλήματα που έχουν εδώ και πολύ καιρό ανακύψει στη λειτουργία της Π.Ο.Π.Σ.Β., διότι έχω αντιληφθεί ότι ελάχιστοι Σύλλογοι τα γνωρίζουν, ενώ οι περισσότεροι Σύλλογοι έχουν πλήρη άγνοια των γεγονότων που οδήγησαν την Ομοσπονδία στην αδράνεια, την ακυβερνησία και τελικά στην ανυπαρξία. Λυπάμαι που αναγκαστικά θα μακρηγορήσω, αλλά έχουν συσσωρευθεί πάρα πολλά θέματα και επομένως αυτό είναι αναπόφευκτο.

Ο λόγος της σχετικής καθυστέρησης της επιστολής μου αυτής, ήταν ότι ανέμενα την τελική απόφαση του Πρωτοδικείου Λαρίσης για την οριστική έκπτωση από το αξίωμα των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου 2007, ώστε να μην προκαταλάβω τα γεγονότα, ούτε να επηρεάσω την κρίση σας. Πράγματι, με την απόφαση 191-8/7/2009, το Πρωτοδικείο Λαρίσης ακυρώνει οριστικά τις εκλογές του 2007, εξ αιτίας των παρατυπιών που συντελέστηκαν κατά την εκλογική διαδικασία.

Δυστυχώς, δεν είναι μόνο η άγνοια των γεγονότων που έχει δημιουργήσει αυτό το δυσάρεστο κλίμα, αλλά και η σκόπιμη παραπληροφόρηση από μεριάς ορισμένων μελών του εκπεσόντος Δ.Σ., που διαπιστωμένα πλέον έχει κυριαρχήσει και διαχυθεί σε πάρα πολλούς Συλλόγους, όσον αφορά τις αφορμές και τις αιτίες της σοβαρότατης αυτής κρίσης που περνάει η Π.Ο.Π.Σ.Β.

Θα προσπαθήσω να αναφερθώ στα γεγονότα που μας έφεραν έως εδώ και να τα παραθέσω με την πρέπουσα νηφαλιότητα και την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια και αντικειμενικότητα.

Α. ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Ως γνωστόν, τρία στοιχεία κυριάρχησαν στην Αναθεωρητική Καταστατική και Εκλογοαπολογιστική Γενική Συνέλευση της 25ης Νοεμβρίου 2007 στη Λάρισα :

1. Η μετάθεση ομοφώνως για την Κυριακή 16 Μαρτίου 2008 της Γενικής Συνέλευσης για την τροποποίηση του καταστατικού της Π.Ο.Π.Σ.Β., μιά που ο ορισμός της ίδιας μέρας με τις εκλογές για την αναθεώρηση του καταστατικού ήταν σκόπιμος, ώστε να μην συζητηθεί το θέμα λόγω έλλειψης χρόνου. Μάλιστα, η απόφαση έλεγε ότι η συνέλευση παραμένει ανοιχτή, ώστε να μην τεθεί θέμα απαρτίας. Ορισμένα άρθρα του καταστατικού, που πλέον είναι αναχρονιστικό και αναντίστοιχο με τις ανάγκες της Ομοσπονδίας, φαίνεται ότι βολεύουν κάποιους, όπως το πλειοψηφικό σύστημα εκλογής Δ.Σ., το οποίο προσωπικά θεωρώ την πηγή-πληγή όλων των δεινών που περνάμε.

2. Η έγκριση των πεπραγμένων του Δ.Σ. 2005-2007 και η απαλλαγή του. Υπενθυμίζω ότι το απελθόν Δ.Σ. παρέδωσε στο επόμενο το ταμείο, με υπόλοιπο πλεόνασμα το ποσό των 3,43 € (τρία ευρώ και σαραντατρία λεπτά).

3. Η εκλογική διαδικασία για την ανάδειξη νέου Δ.Σ. για την περίοδο 2007-2009.

Κατά τις εκλογές λοιπόν για την ανάδειξη νέου Δ.Σ. στις 25 Νοεμβρίου 2007 στη Λάρισα, παρατηρήθηκαν κραυγαλέες παρατυπίες, έως και παρανομίες. Διαπιστώθηκε ότι ψήφισαν ως εκπρόσωποι, άνθρωποι οι οποίοι δεν ήταν εντεταλμένοι από τους Συλλόγους τους, αλλά αντικαθιστούσαν άλλους που ήταν, αλλά δεν είχαν προσέλθει. Η νόμιμα και ομοφώνως εκλεγμένη από το σώμα εφορευτική επιτροπή, μετά από απαίτηση ορισμένων εκλεκτόρων, μεταξύ των οποίων και εγώ, ζήτησε ως όφειλε την επίδειξη ταυτότητας ή άλλου νομίμου εγγράφου από κάθε εκλέκτορα, ώστε να διαπιστωθεί η ταυτοπροσωπία τους με τον κατάλογο που είχε παραδώσει το κάθε σωματείο, πράγμα απολύτως λογικό και υποχρεωτικό σε κάθε ψηφοφορία. Σημειώνω εδώ, ότι ο γιγαντισμός της Ομοσπονδίας και η προσθήκη νέων Συλλόγων-μελών την τελευταία στιγμή (που κατά σύμπτωση ήταν σχεδόν όλοι Σύλλογοι με καταγωγή από τη Σαμαρίνα, όπως και ο κος Σακελάρης), απέκλειε τη δυνατότητα να είναι οι εκλέκτορες γνωστοί σε όλους, όπως παλαιότερα που τα μέλη ήταν λίγα (στις εκλογές του 2005 ψήφισαν, εάν ενθυμούμαι καλώς, 121 μέλη, ενώ το 2007 ψήφισε σχεδόν διπλάσιος αριθμός, 231, δηλαδή 110 μέλη περισσότερα).

Μετά τους πρώτους 5 ή 6 ψηφίσαντες κανονικά με την επίδειξη ταυτότητας, οι επόμενοι αρνήθηκαν να την επιδείξουν, θέλοντας να ψηφίσουν χωρίς ταυτοποίηση. Ορισμένοι μάλιστα έφτασαν και σε ακρότητες, λέγοντας ότι δεν θέλουν να επιδείξουν ταυτότητα, αν και την είχαν μαζί τους. Το πρόσχημα ότι δεν το ανέγραφε η πρόσκληση είναι φαιδρό, δεδομένου ότι, πέραν του αυτονόητου να θέλει η εφορευτική επιτροπή να εξακριβώσει τα στοιχεία των ψηφιζόντων, όλοι σχεδόν διασχίσαμε τη μισή Ελλάδα για να φτάσουμε στη Λάρισα και όλοι έχουμε καλού-κακού ταυτότητες ή άλλα ταξιδιωτικά έγγραφα μαζί μας. Σε μένα προσωπικά υπέπεσαν στην αντίληψή μου 2 περιπτώσεις ανθρώπων που ψήφισαν, ενώ δεν ήταν εκλέκτορες και φυσικά αρνήθηκαν να επιδείξουν ταυτότητες, γιατί προφανώς άλλο όνομα είχε η κατάσταση και άλλοι ήταν αυτοί. Επίσης ένας απλός επισκέπτης βαφτίστηκε επί τόπου εκλέκτορας και επιτόπου σφραγίστηκε το έγγραφό του, επειδή ο κανονικός εκλέκτορας δεν ήρθε στη Λάρισα. Και αυτά τα είδα μόνον εγώ, ενώ άλλοι φίλοι, μου διηγήθηκαν ανάλογες περιπτώσεις.

Η εφορευτική επιτροπή αρνήθηκε να τους δεχθεί, αλλά δέχθηκε την περίεργη επιμονή πολλών υποψηφίων να παρατυπήσουν, πρωτοστατούντων των κων Σακελάρη και Παπατόλια. Μπροστά στις πιέσεις, 2 μέλη της παραιτήθηκαν (οι κυρίες Κ. Ζαρδαβά-Κιλιπίρη και Ε. Ζυγουράκη), ενώ παρέμεινε ο κος Β. Κίστης. Αντί λοιπόν να ζητηθεί από τη Γενική Συνέλευση να επανεκλέξει νομίμως νέα εφορευτική επιτροπή, αντικατέστησαν τα 2 παραιτηθέντα μέλη με 2 πρόσωπα της αρεσκείας τους (με την κα Χ. Μπομπότη και την κα Μ. Ζυγουράκη, κόρη της παραιτηθείσας Ε. Ζυγουράκη). Το πρόσχημα της διά βοής νέας εκλογής είναι επίσης αστείο, μιά που τα περισσότερα μέλη ήταν ήδη εκτός αιθούσης, της οποίας η χωρητικότητα ήταν 70 ατόμων και η παραμονή των υπολοίπων 160 αδύνατη. Μπροστά σε αυτή την κατάσταση, ο υποψήφιος κος Ξηροτύρης παραιτήθηκε της υποψηφιότητάς του και υπέβαλε γραπτή ένσταση κατά της διαδικασίας, όπως γραπτή ένσταση υπέβαλα κι εγώ προσωπικώς.

Η εκλογική διαδικασία συνεχίστηκε χωρίς την άμεση εκδίκαση των ενστάσεων, όπως απαιτεί η νομοθεσία και με μη εκλεγμένη εφορευτική επιτροπή, πράγμα πρωτοφανές για τα χρονικά και φυσικά παράτυπο και παράνομο.

Τα αποτελέσματα των εκλογών είναι γνωστά σε όλους

Β. ΟΙ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΠΟΥ ΔΙΑΦΩΝΗΣΑΝ, ΜΕΤΑ ΤΑ ΕΚΛΟΓΙΚΑ ΕΚΤΡΟΠΑ

Μετά τις εξελίξεις αυτές και αφού συνεστήθη το νέο Δ.Σ. της Ομοσπονδίας, οι διαφωνήσαντες με την άκρως παράτυπη και παράνομη διαδικασία, άφησαν ένα εύλογο χρονικό διάστημα 15 ημερών, ώστε να καθαρογραφούν τα πρακτικά της Γενικής Συνέλευσης και μετά ζήτησαν τηλεφωνικά ένα αντίγραφό τους, όπως φυσικά ήταν καταστατικό τους δικαίωμα και ως έχοντες έννομο συμφέρον.

Στο μεταξύ, ήρθε σε όλους τους Συλλόγους έγγραφη διαμαρτυρία 5 μελών του νέου Δ.Σ. που στην ουσία μιλούν για ημετέρους, κατηγορούν τα άλλα 6 για άρνηση συνεργασίας και σύμπνοιας και ότι με τη συμπεριφορά τους οδηγούν την Π.Ο.Π.Σ.Β. σε διχασμό, εσωστρέφεια, πισωγύρισμα, μαρασμό και απαξίωση.

Παραθέτω το έγγραφο προς υπενθύμιση, για να ξέρουμε όλοι οι Σύλλογοι το πόσο συμπαγές ήταν το Δ.Σ., αλλά και για να κατανοήσουμε όλοι την αιτία της λαθροχειρίας και της νοθείας στις εκλογές. Όλη η ιστορία ήταν η επικράτηση πάση θυσία της μιάς παράταξης έναντι της άλλης. Θεσσαλοί εναντίον Ηπειρωτών, λες και η Ομοσπονδία είναι Θεσσαλο-Ηπειρωτική Εστία. Διαφαίνεται καθαρά και από το έγγραφο των 5, που αποτελεί ντροπή για το Δ.Σ. και την Ομοσπονδία. Θλίψη και για τους 6 που άρπαξαν όλες τις καρέκλες, αλλά και για τους 5 που κλαίγονται γιά τη μη κατάληψη αξιωμάτων. Συμπεριφέρονται ως κυβέρνηση και αντιπολίτευση, ενώ θα έπρεπε να λειτουργούν τουλάχιστον ως αντιπροσωπευτικό σώμα όλων των βλαχικών Συλλόγων. Μάλλον κανείς δεν τους εξήγησε ότι υπάρχει και η ευθιξία της μη αποδοχής της καρέκλας ή και της παραίτησης ακόμη. Πάντως η κατηγορία περί διασπαστικής πολιτικής, είναι από τις βαρύτερες που μπορούν να ειπωθούν σε τέτοιες περιπτώσεις, αλλά δεν ασχολήθηκε κανείς, σαν να μη συμβαίνει τίποτε απολύτως.

Υπενθυμίζω τα ονόματα των μελών δύο ομάδων του Δ.Σ. :

Ομάδα 1 (Θεσσαλοί) : Μ. Σακελάρης, Α. Παπατόλιας, Σ. Αυγέρη, Θ. Μουστάκας, Μ. Μαγειρίας, Ε. Ζαμαντζάς

Ομάδα 2 (Ηπειρώτες) : Θ. Σούλτης, Η. Χασιώτης, Η. Πορίκης, Φ. Τράσιας, Μ. Σιβά

Εξ όσων γνωρίζω, ο κύριος Ζαμαντζάς απεχώρησε οριστικά και δεν ασχολείται πλέον με τα της Ομοσπονδίας.

Επανέρχομαι στο θέμα των πρακτικών.

Μετά από ένα μήνα περίπου, ζητήθηκαν από 6 Συλλόγους (κυρίως της Β. Ελλάδας, αλλά όχι μόνον) τηλεφωνικώς τα πρακτικά από το Δ.Σ. Περιέργως και αντικαταστατικά, το Δ.Σ. μετά από προτροπή ορισμένων μελών του, που είναι μάλιστα και δικηγόροι, αρνήθηκε να μας τα στείλει, δίκην κουτσαβάκηδων αυταρχικών ιδιοκτητών της Ομοσπονδίας. Μάλιστα, με άκρως προσβλητικό και αναίσχυντο τρόπο, μας είπαν ότι εάν θέλουμε να δούμε τι γράφουν, να μετακινηθούμε στη Λάρισα (από την Θεσσαλονίκη, από την Κομοτηνή, από την Κατερίνη κλπ.) και θα μας επιτρέψουν μόνο να τα διαβάσουμε. Στην άρνησή τους αυτή, στείλαμε έγγραφο στην εφορευτική επιτροπή, ζητώντας τυπικά πλέον τα πρακτικά. Η εφορευτική επιτροπή μας παρέπεμψε στο Δ.Σ. και το Δ.Σ. στην εφορευτική επιτροπή. Αντιμετωπίζοντας αυτόν τον εμπαιγμό, το παράλογο γαϊτανάκι και την προσβολή προς το πρόσωπό μας και τους Συλλόγους μας, αναγκαστήκαμε να στείλουμε εξώδικο με δικαστικό κλητήρα, ώστε να μπορέσουμε να έχουμε τα πρακτικά και να δούμε το τί ακριβώς γράφουν.

Όπως όλοι προφανώς καταλαβαίνουμε, όλα μα όλα τα μετέπειτα προβλήματα δεν θα είχαν προκύψει, εάν η συμπεριφορά των μελών του Δ.Σ. ήταν η πρέπουσα και εκείνη που ορίζεται από το καταστατικό της Ομοσπονδίας. Οι εκπρόσωποι των 6 Συλλόγων που διαμαρτυρηθήκαμε, έχουμε πολύ καλύτερα πράγματα να κάνουμε από το να τρέχουμε και να ξοδεύουμε χρήματα σε δικηγόρους και δικαστικούς επιμελητές, ή να ασχολούμαστε με γελοίες και αντικαταστατικές συμπεριφορές, αλλά όλα έχουν και κάποιο όριο, ακόμη και οι προσβολές και οι εμπαιγμοί.

Μετά την παραλαβή των εξωδίκων από το Δ.Σ. για να στείλουν τα πρακτικά, η δικηγόρος του κου Σακελάρη κα Μπασδέκη, μας παρακάλεσε να αναμείνουμε μέχρι τα μέσα Ιανουαρίου 2008, μετά τις γιορτές της Πρωτοχρονιάς και μας διαβεβαίωσε ότι μετά θα μας τα παρέδιδαν. Περί τα τέλη Ιανουαρίου, σε τηλεφωνική μας επικοινωνία και διαμαρτυρία για την καθυστέρηση, μας εδήλωσε ρητά ότι δεν θα μας τα δώσουν, χωρίς καμία αιτιολογία, γιατί δεν θέλουν (εδώ θα ταίριαζε ως ρήμα το δεν γουστάρουν) και ας κάνουμε κι εμείς ό,τι νομίζουμε.

Αναπόφευκτα λοιπόν και με υπαιτιότητά τους, αναγκαστήκαμε να προβούμε σε ασφαλιστικά μέτρα, για να αποκτήσουμε, άκουσον-άκουσον, τα πρακτικά που αυτοδικαίως κάθε μέλος της Π.Ο.Π.Σ.Β. μπορεί και πρέπει να έχει πρόσβαση σε αυτά.

Το αποτέλεσμα ήταν να υποχρεωθούν να μας τα παραδώσουν με εντολή δικαστηρίου, ώστε να αποφύγουν βαρύτερες ευθύνες. Είναι προφανές ότι ορισμένα μέλη του Δ.Σ. επεδίωκαν σκοπίμως τη ρήξη, ενώ άλλα μέλη της μειοψηφίας, με τις συμβουλές τους, υπονόμευαν την πλειοψηφία ώστε να εκτεθεί, να γελοιοποιηθεί και να φθαρεί.

Παράλληλα, διοχετεύτηκε τεχνηέντως στα ανενημέρωτα μέλη της Ομοσπονδίας, ότι δήθεν κάναμε μήνυση (είναι ποινική πράξη) στο Δ.Σ. της Π.Ο.Π.Σ.Β., ενώ απλώς επρόκειτο για αγωγή με ασφαλιστικά μέτρα (αστική πράξη). Χρησιμοποίησαν μάλιστα και αστεία επιχειρήματα, ότι δήθεν υπάρχει πικρία από μέρους μου διότι δεν εκλέχτηκα και γι’ αυτό τα κάνουμε όλα. Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος που θα αγνοήσει τις αποφάσεις και τις επιλογές του σώματος, στο βαθμό που αυτές είναι καθαρές και αδιάβλητες και ευχαριστώ θερμά τους 48 που με ψήφισαν καθαρά. Εξ άλλου η πρόταση να κατέλθω ως υποψήφιος ήταν δική τους (μου το πρότειναν και η παράταξη Σακελάρη και η παράταξη Σούλτη), ώστε να προσφέρω όπως έλεγαν, τις όποιες ικανότητές έχω στην Ομοσπονδία. Εγώ απλώς είχα αρνηθεί να συμμετάσχω σε απωθητικά σχήματα τεχνητής πόλωσης, τα οποία είχαν ήδη μοιράσει τις καρέκλες πριν από τις εκλογές. Προτίμησα να κατέλθω ως υποψήφιος ελεύθερα, χωρίς να ενταχθώ σε μικροκομματικά και τοπικιστικά μαντριά.

Φυσικά απέκρυψαν από τα μέλη όλη την ιστορία της άρνησης της παράδοσης των πρακτικών από μεριάς τους και το ότι αναγκαστήκαμε να προβούμε σε δικαστικές ενέργειες λόγω της συμπεριφοράς των μελών του Δ.Σ.

Γ. Η ΘΗΤΕΙΑ ΤΟΥ Δ.Σ. ΠΡΙΝ ΕΚΠΕΣΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΤΟΥ (ΑΠΟΦΑΣΗ 2622/08 ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ)

1. Μέχρι την άνοιξη του 2008, όπου εκδικάστηκαν τα προσωρινά ασφαλιστικά μέτρα στο Πρωτοδικείο Λαρίσης, το Δ.Σ. έπρεπε να εφαρμόσει την ομόφωνη απόφαση του σώματος και να συγκαλέσει στις 16 Μαρτίου 2008 την Γενική Καταστατική Συνέλευση για την αναθεώρηση του καταστατικού της Ομοσπονδίας. Δυστυχώς δεν το έπραξε, αγνοώντας προκλητικά την ομόφωνη απόφαση της Γενικής Συνέλευσης, που είναι και το ανώτατο όργανο της Ομοσπονδίας. Αυτό, πέρα από μία απίστευτη περιφρόνηση προς τα μέλη, αποτελεί θεσμική απιστία και είναι αιτία έκπτωσης από το αξίωμα του μέλους του Δ.Σ. Εκτός εάν δεν ενδιαφέρεται πλέον κανείς για την τήρηση των αποφάσεων των συλλογικών οργάνων και όλοι αδιαφορούμε γιά όλα. Έτσι εξ άλλου διαλύονται οι συλλογικοί φορείς, από έλλειψη σεβασμού και από αδιαφορία προς στους θεσμούς.

2. Το 2007, η Ομοσπονδία οργάνωσε στην Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών και στο Παλαί ντε Σπορ της Θεσσαλονίκης την 1η Πανελλήνια Σύναξη των απανταχού Βλάχων για την ετήσια κοπή της πίττας τους, με την πρόθεση και τη δέσμευση να επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο στη Θεσσαλονίκη. Αυτά τα είχαμε ανακοινώσει γραπτώς, στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, στον Πρωθυπουργό, στον Πρόεδρο της Βουλής, στους αρχηγούς των κομμάτων, σε όλους τους βουλευτές, καθώς και στις Νομαρχιακές και στις Τοπικές Αυτοδιοικήσεις.

Το νέο Δ.Σ., χωρίς κάν συνεννόηση και ειδοποίηση για τις αλλαγές, οργάνωσε την κοπή της πίττας 2008 στη Λάρισα, παρακάμπτοντας χωρίς κανένα ενδοιασμό τις δεσμεύσεις της Ομοσπονδίας προς τους κρατικούς και αυτοδιοικητικούς ταγούς και εκθέτοντας ευθέως εμένα, που ήμουν, ως πρόεδρος της οργανωτικής επιτροπής, ο συγγραφέας και ο υπογράφων τις επιστολές αυτές προς στα ανώτατα πολιτειακά και πολιτικά πρόσωπα.

Η επιλογή της Λάρισας είναι προφανής. Είναι η προσπάθεια του τέως Προέδρου να εμφανίζεται συνεχώς στην πόλη του και να μεταφέρει τα πάντα εκεί, για να αποκτήσει αναγνωρισιμότητα που θα του χρησιμεύσει στις μελλοντικές πολιτικές του βλέψεις (κατά δική του ομολογία, ενδιαφέρεται ζωηρά για τις νομαρχιακές εκλογές Λαρίσης του 2010 και του εύχομαι ολόψυχα καλή επιτυχία). Εξ όσων πληροφορήθηκα, η εκδήλωση κατέληξε στο να επιδίδονται σωρηδόν και φασόν τιμητικές πλακέττες γενικώς, σε βουλευτές, νομάρχες και δημάρχους, για την ανάληψη των Μεσογειακών αγώνων από τις πόλεις της Λάρισας και του Βόλου.

Όσον αφορά τον κόσμο που είχε έρθει στο Παλαί ντε Σπορ το 2007 και συσπειρώθηκε γύρω από την Ομοσπονδία, δεν ξέραμε εμείς οι Θεσσαλονικείς τι να του απαντήσουμε, όταν μας ρωτούσε γιά το πότε θα ξανακόψει η Ομοσπονδία την πίττα του 2008. Για να μην χαθεί η επαφή με αυτό τον κόσμο που με τόσο μόχθο είχαμε συσπειρώσει και ενεργοποιήσει, οργανώσαμε 4 Σύλλογοι της Θεσσαλονίκης, σε διαφορετική ημερομηνία από εκείνη της Ομοσπονδίας στη Λάρισα, την κοπή πίττας 2008 για τους Συλλόγους της Κεντρικής Μακεδονίας και όποιους άλλους ήθελαν, στην αίθουσα τελετών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με ομιλίες πανεπιστημιακών δασκάλων και χορευτικές επιδείξεις Συλλόγων. Μάλιστα είχαμε προβλέψει και κομμάτι για την Ομοσπονδία, το οποίο δεν παρέλαβε κανείς, γιατί κανείς από το Δ.Σ. δεν ήρθε, ούτε έστειλε χαιρετισμό. Για την όμορφη αυτή εκδήλωση, κατηγορηθήκαμε κιόλας για διασπαστικές ενέργειες από το εκπεσόν Δ.Σ.

3. Την άνοιξη του 2008, ο Σύλλογος Λιβαδιωτών Θεσσαλονίκης ‘Ο Γεωργάκης Ολύμπιος’, γιόρτασε τα γενέθλια των 100 χρόνων από την ίδρυσή του, με μία μεγάλη εκδήλωση στο μεγάλο συνεδριακό κέντρο της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης ‘Ιωάννης Βελλίδης’. Οι προσκλήσεις εστάλησαν σε όλους, αλλά από το τότε εν ενεργεία ακόμη Δ.Σ., δεν παρέστη κανείς, ούτε κάν έστειλε ένα τηλεγράφημα χαιρετισμού. Προφανώς η Ομοσπονδία έχει πολλά μέλη που έχουν 100 χρόνια ζωής και θα θεωρήθηκε ασήμαντο θέμα. Δεν θα το σχολιάσω, διότι η μικροψυχία και η μιζέρια δεν χρειάζονται περαιτέρω σχόλια.

4. Την άνοιξη του 2008 επίσης, ο Σύλλογος Βλάχων του νομού Σερρών εγκαινίασε ένα θαυμάσιο Λαογραφικό Μουσείο, το δικό του Μουσείο και έδρα, ένα κόσμημα της πόλης των Σερρών, το οποίο κατασκεύασε μόνος του εκ του μηδενός, με απίστευτη προσπάθεια και μόχθο. Στα εγκαίνια παρέστησαν Υπουργοί και φυσικά όλοι οι εκπρόσωποι της νομαρχιακής και τοπικής εξουσίας, καθώς και πολλοί αδελφοί Σύλλογοι. Οι μόνοι που δεν παρέστησαν και φυσικά ούτε έστειλαν μήνυμα χαιρετισμού, ήταν ο Πρόεδρος και τα μέλη του Δ.Σ. της Ομοσπονδίας. Προφανώς αυτό το κορυφαίο γεγονός θεωρήθηκε και αυτό ασήμαντο. Προφανώς επειδή δεν θα είχε κανένα αντίκρισμα σε προσωπικές πολιτικές επιδιώξεις κάποιων, για τους οποίους φαίνεται ότι είναι και ο μόνος λόγος ύπαρξης της Ομοσπονδίας. Προφανώς βλέπουν την Ομοσπονδία μόνον ως ευκαιρία κοινωνικής αναγνωρισιμότητας και δήθεν καταξίωσης, είτε ως δεξαμενή ψήφων και εφαλτήριο για ενδεχόμενα άλματά τους στην πολιτική σκηνή της χώρας.

Δ. ΟΙ ΔΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΔΙΕΝΕΞΕΙΣ

Τον Απρίλιο του 2008, εκδικάστηκαν στο Πρωτοδικείο Λαρίσης, μετά από αίτηση του κου Ξηροτύρη, Προέδρου του Συλλόγου Βλάχων Θράκης, τα προσωρινά ασφαλιστικά μέτρα για τις παρατυπίες στις εκλογές του Νοεμβρίου 2007. Παρέστη φυσικά ο ίδιος και εγώ ως μάρτυς. Από την πλευρά του Δ.Σ. δεν παρέστη κανείς απολύτως, ούτε κάν ως μάρτυς, σαν να μην τους ενδιέφερε. Εκπροσωπήθηκαν από τη δικηγόρο κα Μπασδέκη, ενώ ως μάρτυς κατέθεσε ατυχώς η Πρόεδρος του Συλλόγου Αβδελλιωτών Τυρνάβου κα Μ. Τσιαλέρα, η οποία εκλήθη κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή.

Η απόφαση -η 2622/08- του δικαστηρίου δημοσιεύτηκε με ημερομηνία 7/72008, και ως γνωστόν, ακύρωσε ως παράτυπη την όλη εκλογική διαδικασία, αναστέλλοντας τη λειτουργία των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου, μέχρι την τελική απόφαση της ακυρωτικής αγωγής. Έχει ενδιαφέρον πάντως το σημείο όπου η Πρωτοδίκης αναφέρει, διαβάζοντας τα πρακτικά του 2007, ότι επειδή επίκειται αναθεώρηση του καταστατικού (πού να ξέρει η καημένη ότι ούτε την ομόφωνη απόφαση της Γ.Σ. εκτέλεσαν), ένας επιπλέον λόγος έκπτωσης του Δ.Σ. είναι ότι πρέπει να έχει αναγνωρισμένη νομιμοποίηση και κύρος.

Η Ομοσπονδία έτσι βρέθηκε ακέφαλη και προφανώς υπήρχε ανάγκη για μία προσωρινή διοίκηση, έως ότου εκδικαστεί οριστικά και τελεσίδικα το θέμα. Το προσωρινό Διοικητικό Συμβούλιο θα διευθετούσε τα τρέχοντα (αν και ουσιαστικά δεν υπάρχουν ούτε νοίκι, ούτε έξοδα συντήρησης έδρας, μιά που η Ομοσπονδία δεν κατάφερε να αποκτήσει μετά από 26 χρόνια ένα μόνιμο χώρο με διεύθυνση, τηλέφωνο και fax και μόνο κατ’ όνομα και συμβολικά έχει έδρα την Λάρισα). Ωστόσο θα έπρεπε να αποφασίσει και γιά την έδρα του Συμποσίου 2009 και για το Αντάμωμα 2009, πράγματα που ενδιαφέρουν όλα τα μέλη φυσικά, αλλά κυρίως τους εκπεσόντες.

Το καλοκαίρι η δικηγόρος μας εντόπισε ξαφνικά, ότι είχε κατατεθεί αίτηση στο δικαστήριο για ορισμό προσωρινού Δ.Σ. από την πλευρά των εκπεσόντων, οι οποίοι πρότειναν ως προσωρινό Δ.Σ., εκείνο του 2005, δηλαδή σχεδόν τα ίδια πρόσωπα (8 στα 11) που εξέπεσαν με εντολή δικαστηρίου, προς δόξαν της ευθιξίας και της δεοντολογίας. Σε αντιδιαστολή, από πλευράς μας και σε συνεννόηση με αρκετούς συλλόγους και πρόσωπα (περίπου 10 Σύλλογοι), προτάθηκαν ως προσωρινά μέλη του Δ.Σ. 11 πρόσωπα που είχαν παλαιότερα διατελέσει στη Διοίκηση της Ομοσπονδίας (πρόεδροι, αντιπρόεδροι, γενικοί γραμματείς κλπ.) και που θα μπορούσαν πράγματι να επαναφέρουν την ομαλότητα και την ηρεμία.

Φυσικά δεν διανοηθήκαμε να προτείναμε τους εαυτούς μας.

Η εξέταση των δύο προτάσεων στο Πρωτοδικείο Λαρίσης έγινε στις αρχές Νοεμβρίου 2008. Αυτή τη φορά ήταν παρόντα τα 8 μέλη του εκπεσόντος συμβουλίου, που στο μεταξύ, μετά την έκπτωσή τους, ώ του θαύματος και παρά τις ύβρεις που είχαν ανταλλάξει, αγαπήθηκαν μεταξύ τους, οι οποίοι επαναπρότειναν τον εαυτό τους ως προσωρινή διοίκηση.

Κατέθεσαν ένα υπόμνημα, εκ μέρους δήθεν 28 Συλλόγων, οι οποίοι πρότειναν να επανέλθει ως προσωρινό Δ.Σ. εκείνο του 2005. Στην αντιπαράθεση που έγινε ενώπιον του Δικαστηρίου, (μάρτυρες ο κος Α. Παπατόλιας και εγώ), η δικηγόρος των εκπεσόντων, αντί να προσπαθήσει να προβάλει τις προσωπικότητες των προτεινομένων εκπεσόντων για να πείσει το δικαστήριο για τη χρησιμότητα και την επάρκειά τους, προσπάθησε (και μέσω υπομνήματος και προφορικά) να μειώσει τα πρόσωπα που προτείναμε εμείς. Έφτασαν σε βαθμό απίστευτα προκλητικό και χυδαίο, να χρησιμοποιήσουν ακόμη και έγγραφα με ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα για τον κο Φ. Κιλιπίρη, με κατηγορίες που κατέπεσαν πάραυτα και παταγωδώς. Τους πήραν σβάρνα όλους με παραληρηματικό τρόπο, τον κο Κ. Αδάμ ως δήθεν υπεύθυνο των παρατυπιών, τους παλιούς προέδρους ως απόμαχους, ξεκομμένους και ανενεργούς πλέον, φυσικά εμένα από κεκτημένη ταχύτητα, μιά που δεν υπήρχε το όνομά μου στο προσωρινό Δ.Σ. και γενικώς τους πάντες πλην αυτών.

Μετά την θλιβερή εκείνη ημέρα, όπου συν τοις άλλοις κάποιος ακροατής ονόματι Τσούτσας, διατελέσας μάλιστα και Α/Πρόεδρος της Ομοσπονδίας, σχεδόν προπηλάκισε τον κο Ξηροτύρη και μας απείλησε αυτόν κι εμένα να μην τολμήσουμε να εμφανιστούμε στη Γ.Σ., η Ομοσπονδία ήταν σε αναμονή της απόφασης του Πρωτοδικείου για ορισμό προσωρινού Δ.Σ. Η απόφαση, η οποία εξεδόθη μετά από 3 μήνες, έλεγε το εξής εκπληκτικό και πρωτοφανές στα νομικά χρονικά :

Α) Ότι κανείς Σύλλογος από τους δήθεν 28 δεν είχε εξουσιοδοτήσει την δικηγόρο κα Μπασδέκη να τους εκπροσωπήσει. Προφανώς κάποιοι χρησιμοποιούν τους Συλλόγους εν αγνοία τους για να κάνουν τη δουλειά τους.

Β) Ότι μέχρι να εξουσιοδοτηθεί η κα Μπασδέκη από τους 28 Συλλόγους, δεν θα βγεί απόφαση

Φυσικά η δικηγόρος δεν εξουσιοδοτήθηκε ποτέ και έτσι η Ομοσπονδία έμεινε ακέφαλη, χωρίς προσωρινό Δ.Σ., εξ αιτίας του εμπαιγμού και των καμωμάτων των εκπεσόντων. Άρα καμία συνεννόηση ή απόφαση για το ετήσιο Συμπόσιο και το ετήσιο Αντάμωμα δεν μπορούσε να ληφθεί.

Σημειώνω εδώ, ότι δεν υπήρξε καμία επαφή, τηλεφωνική ή μη, από μεριάς του εκπεσόντος Προέδρου και όχι μόνον, προς τον κο Ξηροτύρη ή προς εμένα, έστω για να υπάρξει κάποιο συναινετικό φως στην όλη διένεξη. Ούτε από την επομένη των εκλογών, ούτε πριν την εκδίκαση των προσωρινών ασφαλιστικών μέτρων, ούτε μετά από αυτήν που εξέπεσαν, ούτε μέχρι το δικαστήριο για προσωρινό Δ.Σ., που βγήκε άγονο.

Αμέσως μετά όμως, προφανώς από τον φόβο της απώλειας και της οριστικής εκδίκασης της αγωγής, ο κος Σακελάρης ήρθε σε τηλεφωνική επαφή και με μένα και με τον κο Ξηροτύρη και έγιναν 2 συναντήσεις στη Θεσσαλονίκη. Η 1η ήταν διερευνητική και η 2η σημαντικότερη, στις αρχές του 2009, όπου υπήρχε παρουσία και άλλων Προέδρων Συλλόγων. Συμμετείχαν οι κ.κ. Αδάμ, Σακελάρης, Ξηροτύρης, Λέντζιου, Λιάκος, Μουστάκας και εγώ. Ο κος Σακελάρης, αφού αποποιήθηκε των ευθυνών του για ό,τι συνέβη στα δικαστήρια, επικαλούμενος πλήρη άγνοια των ενεργειών των εκπεσόντων και της δικηγόρου του, ζήτησε από τον κο Ξηροτύρη να αποσύρει την αγωγή. Δεσμεύτηκε ότι αν συμβεί αυτό, θα συγκαλέσει αμέσως Γενική Καταστατική Αναθεωρητική Συνέλευση (εκείνη που αρνήθηκε να συγκαλέσει στις 16/3/2008, ως είχε υποχρέωση από την ομόφωνη απόφαση της Γ.Σ.), θα ολοκληρώσει τυπικά τη θητεία του και δεν θα ασχοληθεί ποτέ ξανά με τη διοίκηση της Ομοσπονδίας.

Ο κος Ξηροτύρης συμφώνησε, αρκεί τα μέλη του εκπεσόντος Δ.Σ. να υπέγραφαν μία επιστολή, όπου θα καταγράφονταν τα πραγματικά γεγονότα και οι ευθύνες και θα ζητούσαν συγγνώμη για όλες τις κακοήθεις ενέργειες, στις οποίες είχαν προβεί. Συμφωνήθηκε να συντάξει ο κος Αδάμ μία επιστολή και να την αποστείλει στους κους Σακελάρη και Ξηροτύρη, ώστε να κάνουν τις όποιες διορθώσεις-προσθήκες, έως ότου συμφωνήσουν σε κοινό κείμενο.

Παραθέτω τις 3 επιστολές, ώστε να λάβουν γνώση όλα τα μέλη της Ομοσπονδίας και να κρίνουν :

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Πρόταση κου Κ. Αδάμ ως Δήλωση

Δ Η Λ Ω Σ Η

Σαν τελευταίο Διοικητικό Συμβούλιο της ΠΟΠΣΒ που εξέπεσε μετά από την απόφαση 2622/2008 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λαρίσης, δηλώνουμε προς τους συλλόγους – μέλη της Ομοσπονδίας μας και σε κάθε ενδιαφερόμενο ότι:

1. Αναιρούμε την « Προσθήκη Αντίκρουσης – Σχολιασμός Μαρτυρικών καταθέσεων» που καταθέσαμε δια της πληρεξουσίου δικηγόρου Νικολέττας Μπασδέκη, χαρακτηρίζοντας την «ατυχή» και συγκεκριμένα εκφράζουμε την εκτίμηση προς τους πρώην προέδρους της Ομοσπονδίας κ. Κων/νο Αδάμ και κ. Φώτη Κιλιπίρη, μαζί με την λύπη μας για τις ατυχείς μας προτάσεις, που είχαν σαν συνέπεια τη δυσφήμηση τους.

2. Εκφράζουμε την εκτίμηση μας στα πρόσωπα των προέδρων των συλλόγων βλάχων Θράκης κ. Νικολάου Ξηροτύρη και του συλλόγου Λιβαδιωτών Θεσσαλονίκης κ. Γεωργίου Συνεφάκη, ζητώντας συγνώμη για την ηθική βλάβη την οποία προκαλέσαμε εξαιτίας της δικαστικής αντιδικίας την οποία είχαμε και για τους «ατυχείς» χαρακτηρισμούς μας, όσον αφορά τα κίνητρα της ενέργειας τους.

3. Ζητούμε συγνώμη, γιατί με την ενέργεια μας να μην παραδώσουμε έγκαιρα τα πρακτικά της τελευταίας Γενικής Συνέλευσης και της εφορευτικής επιτροπής, ως οφείλαμε , παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις τους, γίναμε αίτιοι της δικαστικής διαμάχης που ακολούθησε και είχε σαν συνέπεια τον διχασμό της Ομοσπονδίας και την πλήρη αδρανοποίηση της.

4. Δηλώνουμε ότι επιθυμούμε μετά από αυτή την έγγραφη δήλωση ανάληψης ευθύνης από την πλευρά μας, την απόσυρση της αγωγής κατά των διαδικασιών εκλογής εφορευτικής επιτροπής των τελευταίων αρχαιρεσιών της Π.Ο.Π.Σ.Β., από την πλευρά του Συλλόγου Βλάχων Θράκης, η οποία θα έχει αποτέλεσμα την αναφορά στη διοίκηση της Π.Ο.Π.Σ.Β. του τελευταίου Δ.Σ που προήλθε από τις ανωτέρω αρχαιρεσίες.

5. Τέλος με την παρούσα δεσμευόμαστε σαν Δ.Σ της Π.Ο.Π.Σ.Β ότι εντός του Μαρτίου 2009 θα προκηρύξουμε την τακτική καταστατική γενική συνέλευση, με σκοπό την τροποποίηση άρθρων του καταστατικού της Π.Ο.Π.Σ.Β, όπως άλλωστε δεσμευόμαστε από σχετική ομόφωνη απόφαση της γενικής συνέλευσης και η οποία εκκρεμεί από τον Μάρτιο του 2008.

Με τιμή - Το εκπεσόν Διοικητικό Συμβούλιο της Π.Ο.Π.Σ.Β

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Πρόταση κου Μ. Σακελάρη ως Ανακοίνωση

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΠΟΠΣΒ που προέκυψε από τις εκλογές της γενικής Συνέλευσης της Ομοσπονδίας στις 25 Νοεμβρίου του 2007, και που με βάση την υπ΄αριθμ. 2622/2008 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λαρίσης ( διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων) ανέστειλε την από 25.11.2007 απόφαση της ως άνω συνελεύσεως περί εκλογής των μελών του διοικητικού συμβουλίου και της εξελεγκτικής επιτροπής, μέχρι εκδόσεως οριστικής αποφάσεως επί της ασκηθείσης αγωγής και προς αποφυγή περαιτέρω δικαστικών αγώνων δηλώνει τα ακόλουθα:

1. Εκφράζει την εκτίμηση του στους πρώην προέδρους της Ομοσπονδίας κκ. Κων/νο Αδάμ και Φώτη Κιλιπίρη.

2. Εκφράζει την εκτίμηση του στα πρόσωπα των προέδρων των συλλόγων Βλάχων Θράκης και Λιβαδιωτών Θεσσαλονίκης κκ. Νικόλαο Ξηροτύρη και Γεώργιο Συνεφάκη.

3. Δηλώνει ότι επιθυμεί την παραίτηση από το δικόγραφο της αγωγής για την ακυρότητα των πράξεων της Γενικής Συνέλευσης και της Εφορευτικής Επιτροπής.

4. Δεσμεύεται όπως εντός του μηνός Μαρτίου 2009 συγκαλέσει καταστατική γενική συνέλευση με σκοπό την τροποποίηση του καταστατικού.

ΤΟ Δ.Σ

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Πρόταση κου Ν. Ξηροτύρη ως Δήλωση

ΔΗΛΩΣΗ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΟΥ Δ.Σ. ΤΗΣ Π.Ο.Π.Σ.Β. ΠΟΥ ΠΡΟΕΚΥΨΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ 2007

Προς όλους τους Συλλόγους-Μέλη της Ομοσπονδίας

Τα μέλη του τελευταίου Διοικητικού Συμβουλίου της Π.Ο.Π.Σ.Β., που εξέπεσε μέ την απόφαση 2622/07.07.2008 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λαρίσης (Διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων) και τα οποία προσυπογράφουν στο τέλος, δηλώνουμε προς όλους τους Συλλόγους-μέλη της Ομοσπονδίας μας, όπως και σε κάθε ενδιαφερόμενο ότι:

1. Αναιρούμε την «Προσθήκη Αντίκρουσης - Σχολιασμός Μαρτυρικών καταθέσεων» που καταθέσαμε δια της πληρεξουσίου δικηγόρου μας Νικολέττας Μπασδέκη κατά την εκδίκαση των ασφαλιστικών μέτρων, το περιεχόμενο της οποίας χαρακτηρίζουμε ατυχές καί αναληθές και συγκεκριμένα :

A. Εκφράζουμε την εκτίμηση και τον σεβασμό μας προς τους πρώην προέδρους της Ομοσπονδίας κ. Κωνσταντίνο Αδάμ και κ. Φώτιο Κιλιπίρη, τους οποίους τιμούμε για την συνολική προσφορά τους στην Ομοσπονδία. Ταυτόχρονα εκφράζουμε τη λύπη μας καί ζητούμε συγνώμη για τις ατυχείς φράσεις, ανοίκειες και παράτυπες χρήσεις ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων, αναφορές και χαρακτηρισμούς, όπως εμφανίστηκαν στο εν λόγω κείμενο Αντίκρουσης, που είχαν ως συνέπεια την προσβολή και μείωση της προσωπικότητάς τους και τη δυσφήμηση της κοινωνικής τους υπόστασής.

B. Εκφράζουμε την εκτίμηση μας στα πρόσωπα του Προέδρου των Συλλόγων Βλάχων Θράκης κ. Νικολάου Ξηροτύρη καί του Προέδρου του Συλλόγου Λιβαδιωτών Θεσσαλονίκης ‘Ο Γεωργάκης Ολύμπιος’ κ. Γεωργίου Συνεφάκη (τα οποία αναφέρονται στο κείμενο Αντίκρουσης), καθώς και σε κάθε άλλο πρόσωπο ή Σύλλογο που συμπαρατάχθηκε με την άποψή τους. Εκφράζουμε τη λύπη μας καί ζητούμε συγνώμη για την ηθική βλάβη την οποία ενδεχομένως προκαλέσαμε εξαιτίας της δικαστικής αντιδικίας την οποία είχαμε, καθώς και για τους ατυχείς, αναληθείς και προσβλητικούς χαρακτηρισμούς μας, όσον αφορά τα κίνητρα της ενέργειάς τους.

2. Ζητούμε συγνώμη, γιατί με την ενέργεια μας να μην παραδώσουμε έγκαιρα τα πρακτικά της τελευταίας Γενικής Συνέλευσης και της εφορευτικής επιτροπής, ως καταστατικώς οφείλαμε προς κάθε Σύλλογο-Μέλος που έχει έννομο συμφέρον, παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις τους, γίναμε αποκλειστικά αίτιοι της δικαστικής διαμάχης που ακολούθησε. Σημειώνεται ότι οι, λόγω ολιγωρίας και αδιαφορίας μας, ενέργειες του κ. Ξηροτύρη, αφορούσαν διαδικασίες αστικού δικαίου (ασφαλιστικά μέτρα και αγωγή) και όχι φυσικά ποινικού δικαίου (μηνύσεις κλπ.), όπως κακώς καί ψευδώς κυκλοφόρησε. Δυστυχώς αυτή η τακτική μας και η κατά συνέπεια αντίδραση του κου Ν. Ξηροτύρη, είχε σαν συνέπεια τον διχασμό της Ομοσπονδίας, την πλήρη αδρανοποίηση της λόγω έλλειψης πλέον Διοίκησης και την αναστολή κάθε δραστηριότητάς της.

3. Ζητούμε συγγνώμη, διότι εξ αμελείας δεν εκτελέσαμε την ομόφωνη απόφαση της Καταστατικής Γενικής Συνέλευσης της 25ης/11ου/2007, περί ειδικής Αναθεωρητικής Καταστατικής Συνέλευσης στις 16/03/2008 για την Αναθεώρηση του Καταστατικού της Ομοσπονδίας, κατά παράβαση των σχετικών άρθρων του ισχύοντος καταστατικού του 1985.

4. Δυστυχώς, η απόφαση 362/2008 (4/12/2008) του Πρωτοδικείου Λαρίσης, μετά την εκδίκαση των ασφαλιστικών μέτρων (παράσταση στη Λάρισα στις 4/11/2008), δεν όρισε προσωρινό Διοικητικό Συμβούλιο, διότι εξ αιτίας της έλλειψης πληρεξουσιότητας από μέρους μας προς την δικηγόρο μας κα Νικολέττα Μπασδέκη, δεν εκπροσωπηθήκαμε νομίμως. Το αποτέλεσμα είναι ότι η Ομοσπονδία εξ αιτίας μας συνεχίζει να παραμείνει ακέφαλη και να υπάρχει αδυναμία διεκπεραίωσης βασικών ζητημάτων και επιλογών, όπως η επιλογή της έδρας της 3ης Σύναξης Βλάχων για την κοπή της πίττας 2009 (μια που δεν εφαρμόσαμε πέρσι την παλιά απόφαση για μόνιμη έδρα κοπής της πίττας τής Π.Ο.Π.Σ.Β. στη Θεσσαλονίκη), της έδρας του 11ου Συμποσίου και της έδρας του 26ου Ανταμώματος

5. Ελπίζουμε ότι αυτή η έγγραφη δήλωση ανάληψης ευθύνης από την πλευρά μας, θα συμβάλει στην απόσυρση της αγωγής από μέρους του Προέδρου των Συλλόγων Βλάχων Θράκης κ. Νικολάου Ξηροτύρη κατά των διαδικασιών εκλογής εφορευτικής επιτροπής των τελευταίων αρχαιρεσιών της Π.Ο.Π.Σ.Β., η οποία απόσυρση θα έχει ως αποτέλεσμα την επαναφορά στη διοίκηση της Π.Ο.Π.Σ.Β του τελευταίου Δ.Σ που προήλθε από τις ανωτέρω αρχαιρεσίες, το οποίο και θα ολοκληρώσει τη θητεία του μέχρι την εκλογο-απολογιστική Γενική συνέλευση του 2009.

6. Τέλος με την παρούσα δεσμευόμαστε ότι σε περίπτωση απόσυρσης της αγωγής από την πλευρά του Συλλόγου Βλάχων Θράκης και την επαναφορά μας στη Διοίκηση της Ομοσπονδίας, ως Δ.Σ της Π.Ο.Π.Σ.Β. θα προβούμε, μέχρι τη λήξη της θητείας μας, σε κάθε ενέργεια που θα επαναφέρει και θα αποκαταστήσει την, από όλη αυτή την ατυχή διαδικασία, τρωθείσα ηρεμία και την συνοχή μεταξύ των μελών της Ομοσπονδίας.

7. Πρώτιστη ενέργεια είναι η σύγκλιση της εξ αμελείας μη γενομένης Γενικής Αναθεωρητικής Καταστατικής Συνέλευσης το ταχύτερο δυνατόν, με σκοπό τον εκσυγχρονισμό των άρθρων του καταστατικού της Π.Ο.Π.Σ.Β και την εξυγίανση των σημερινών τρόπων εκπροσώπησης και εκλογής, ώστε οι επόμενες εκλογές το 2009 να γίνουν με αναλογικό σύστημα (όπως εξ άλλου ήταν και η ομόφωνη εισήγησή του Δ.Σ. προς τα μέλη το 2007). Ως γνωστόν, λόγω της αδυναμίας ελέγχου του αριθμού των επί μέρους εκπροσώπων του κάθε Συλλόγου-Μέλους, του πλειοψηφικού συστήματος και της γιγάντωσης της Ομοσπονδίας, με το ισχύον σύστημα δεν εκφράζεται πλέον ούτε χωρικά ούτε αντιπροσωπευτικά το σύνολο των μελών, δημιουργώντας αναπόφευκτα συγκρουσιακούς πυρήνες οριακών πλειοψηφιών και μειοψηφιών μέσα στο ίδιο το Δ.Σ. (βλέπε την από 2/12/2007 χαρακτηριστική επιστολή των 5 της μειοψηφίας για τους 6 της πλειοψηφίας του εκπεσόντος Δ.Σ. προς όλους τους Συλλόγους-Μέλη).

Η παρούσα επιστολή - δήλωση, συντάσσεται, πρωτοκολλείται και κατατίθεται επισήμως στα αρχεία της Ομοσπονδίας και αποστέλλεται μέ συστημένη επιστολή προς ενημέρωση σε όλους τούς συλλόγους-μέλη της. Στο βαθμό δε που υπογράφεται από τουλάχιστον τα 2/3 των εκπεσόντων μελών του Δ.Σ. 2007-2009, ώστε να έχει ισχύ, αποτελεί ως ύστατο βήμα, μία ένδειξη της καλής θέλησης και των δύο πλευρών να επιλυθεί το ταχύτερο δυνατόν, το μεγάλο πρόβλημα της ακυβερνησίας της Ομοσπονδίας που προέκυψε από την απόφαση 2622/07.07.2008 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λαρίσης και του κινδύνου της διακοπής της συνέχειας της πορείας της.

Με τιμή - Τα μέλη του εν αναστολή της λειτουργίας του Διοικητικού Συμβουλίου 2007-2009 της Π.Ο.Π.Σ.Β. (έπονται οι υπογραφές)

Ο κος Σακελάρης, μετά και από μία συνάντηση όλων των εκπεσόντων και άλλων συλλόγων στη Βέροια, με οικοδεσπότη τον τοπικό σύλλογο (προσωπικά με χαροποιεί ιδιαιτέρως η επανασύσφιξη αυτών ειδικά των σχέσεων), συγκάλεσε συνάντηση όλων των μελών στις 8/3/2009 στη Λάρισα. Εκεί το εκπεσόν Δ.Σ. αποφάσισε να αρνηθεί την υπογραφή στην πρόταση Ξηροτύρη, παρ’ όλο που τίποτε απολύτως το αναληθές δεν εμπεριείχε, αλλά και τίποτε δεν έκρυβε από τα μέλη της Ομοσπονδίας. Απλώς τα ενημέρωνε λεπτομερώς για τα όσα συνέβησαν από τις εκλογές του 2007 έως σήμερα. Το πρόσχημα ήταν (προτροπή των δικηγόρων-μελών του εκπεσόντος Δ.Σ.), ότι σε περίπτωση υπογραφής, ο κος Ξηροτύρης δήθεν θα έκανε μετά, άκουσον-άκουσον, μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση. Όρισαν μία τριμελή επιτροπή διαπραγματεύσεων, αποτελούμενη από τους κους Κοκκώνη και Αδάμ και την κα Τσαματσούλη, η οποία συναντήθηκε με τον κο Ξηροτύρη, την κα Λέντζιου, τον κο Τζίκα και εμένα στη Θεσσαλονίκη. Η επιτροπή μάς ενημέρωσε για τα καθέκαστα. Ο κος Ξηροτύρης, για να καταπέσει κάθε προσχηματικός ενδοιασμός, δέχθηκε να προστεθεί στην επιστολή του μία παράγραφος, η οποία θα τόνιζε κατηγορηματικά ότι σε περίπτωση υπογραφής της επιστολής, έστω από τα 2/3 των 11, δεν θα προέβαινε σε καμία περαιτέρω δικαστική ενέργεια και το θέμα θα εθεωρείτο οριστικώς και αμετακλήτως λήξαν. Ούτε αυτό έγινε αποδεκτό από τους 11 εκπεσόντες, αποδεικνύοντας ότι οι σκοποί τους ήταν άλλοι τελικά.

Τα μέλη της Ομοσπονδίας ας κρίνουν μόνα τους πλέον για το ποιός οδήγησε σ’ αυτή την κατάσταση τα πράγματα και ποιός δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του.

Εν πάση περιπτώσει, η οριστική και τελική εκδίκαση των ασφαλιστικών μέτρων έγινε στις 7 Απριλίου 2009 στο Πρωτοδικείο Λαρίσης. Με έκπληξή μας διαπιστώσαμε ότι αυτή τη φορά δεν προσήλθαν, όχι μόνον κανένα μέλος των εκπεσόντων, αλλά ούτε κάν η δικηγόρος τους. Η δίκη έγινε εν απουσία τους και οι εκπεσόντες δικάστηκαν ερήμην τους. Η απόφαση θα εκδιδόταν σε 2-3 μήνες.

Στο μεταξύ, ο κος Σακελάρης, έχοντας ως μοναδικό κίνητρο την εμφάνισή του ως Προέδρου της Ομοσπονδίας, έστω και με κουτοπόνηρο τρόπο, εφηύρε το σχήμα οργάνωσης του ετησίου Ανταμώματος στη Λάρισα (φυσικά για Συμπόσιο ούτε λόγος), με τη συμμετοχή όλων των Συλλόγων Λαρίσης ως οργανωτών. Έδωσε τον τίτλο ‘Πανελλήνιο Αντάμωμα Βλάχων’, τίτλο που μόνον η Ομοσπονδία μπορεί να χρησιμοποιεί, κρατώντας ως τυπική πισινή το ότι δεν έδωσε την αύξουσα αρίθμηση (26ο), ώστε να μην έχει και άλλα προβλήματα παράνομης οικειοποίησης και αντιποίησης τίτλων.

Ενημέρωσα προσωπικά μέσω της εφημερίδας ‘Ελευθερία’ Λαρίσης τους επισήμους προσκεκλημένους (υπουργούς κλπ.), να προσέξουν τις προσφωνήσεις τους, ώστε να μην κάνουν κάποιο λάθος και εκτεθούν, αποκαλώντας τον κο Σακελάρη Πρόεδρο της Ομοσπονδίας, όπως κατά καιρούς εμφανιζόταν (βλέπε φωτό δεξιά από την ‘Ελευθερία’ Λαρίσης), μετά την έκπτωσή του από το αξίωμα. Ας μην ξεχνάμε, ότι στη συνέλευση του 2007, άρτι εκλεγείς βουλευτής Λαρίσης με την Ν.Δ., ευχαρίστησε δημοσίως τον κο Σακελάρη για τη στήριξη που παρείχε η Ομοσπονδία στην επανεκλογή του, προς δόξαν της ακομμάτιστης Ομοσπονδίας όπως ορίζει το καταστατικό, η δεοντολογία, το πνεύμα συσπείρωσης που πρέπει να διέπει τα μέλη μας και η κοινή λογική. Χάθηκε η αιδώς τελικά.

Το ψευδοπανελλήνιο αντάμωμα, είχε τη γνωστή κακή κατάληξη (από την ‘Ελευθερία’ και από ομολογίες συμμετασχόντων), με σχεδόν άδειο το κλειστό γυμναστήριο της Λάρισας. Αυτό αποτελεί και μία έμμεση, άσκοπη, αδικαιολόγητη αλλά και απίστευτη φθορά για την Ομοσπονδία, με τη σύγχυση που δημιούργησε.

Εγώ πάλι, δίχως να κατονομάζομαι αλλά σαφώς να φωτογραφίζομαι, εισέπραξα μία ανακοίνωση στη εφημερίδα ‘Ελευθερία’, από δήθεν 70 Συλλόγους Βλάχων (μάλλον θα αυγάτησαν ξαφνικά οι 28 που δήθεν εξουσιοδότησαν την κα Μπασδέκη χωρίς να το ξέρουν).

Σίγουρα πολλά μέλη της Ομοσπονδίας δεν έχουν ιδέα το ότι χρησιμοποιήθηκαν και πάλι από τον κο Σακελάρη, ο οποίος λειτουργεί ως ο νονός τους, στην προσπάθειά του να επιπλεύσει επικοινωνιακά. Η ανακοίνωση μιλάει για ανυπόστατες πληροφορίες, δηλαδή είναι ανυπόστατο το ότι ο κος Σακελάρης δεν είναι πλέον πρόεδρος και ότι το αντάμωμα δεν ήταν οργανωμένο από την Ομοσπονδία.

Επίσης ότι εγώ προσβλέπω σε προσωπικά και ιδιοτελή οφέλη (εδώ μάλλον οι λέξεις χάνουν το νόημά τους). Παραθέτω το σχετικό απόκομμα, χωρίς άλλα σχόλια. Απλώς καταθέτω τη θλίψη μου για τέτοιες ενέργειες, οι οποίες προσβάλλουν την Ομοσπονδία και την καλή προαίρεση των μελών της, από ανθρώπους οι οποίοι εκμεταλλεύονται την άγνοιά τους για τα γεγονότα.

Εν πάση περιπτώσει, στις 8 Ιουλίου 2009, με την απόφαση 191-08.07.2009, το δικαστήριο ακύρωσε οριστικά και αμετάκλητα τις εκλογές της 25ης/11ου/2007, εξ αιτίας όλων των παρατυπιών που έγιναν, επέβαλε δε όλα τα δικαστικά έξοδα στους 11 εκπεσόντες.

Ε. ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ

Μετά την οριστική και αμετάκλητη έκπτωση του Δ.Σ., η λύση που διαφαίνεται είναι ο ορισμός μίας προσωρινής διοίκησης, από το Πρωτοδικείο πάλι, για τη διενέργεια άμεσων εκλογών.

Πρακτικά, θα επιστρέψουμε στην κατάσταση του 2007, έχοντας χάσει 2 χρόνια χωρίς λόγο. Αυτό θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, αν :

α) Οι εκλογές ήταν καθαρές και γινόταν νομοτύπως

β) Εάν εδίδοντο τα πρακτικά, ως όφειλαν, σεβόμενοι το καταστατικό

γ) Εάν από την πρώτη στιγμή της έκπτωσης, το τότε Δ.Σ. είχε παραιτηθεί σύσσωμο, οπότε θα είχαν γίνει αμέσως επαναληπτικές εκλογές, με νόμιμο τρόπο πλέον, με νομίμους και κανονικούς εκλέκτορες, ταυτοπροσωπία με την επίδειξη επισήμων εγγράφων και με δικαστική αντιπρόσωπο πλέον, λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης. Τότε και μόνον τότε η ροή της ζωής της Ομοσπονδίας θα είχε συνεχιστεί απρόσκοπτα. Αυτό φυσικά θα απαιτούσε ευθιξία και αίσθηση της δεοντολογίας, η οποία δυστυχώς φαίνεται ότι έλειπε. Βέβαια αυτό θα εμπεριείχε και κάποιο ρίσκο, δηλαδή ότι το αποτέλεσμα θα ήταν καθαρό και ενδεχομένως διαφορετικό. Η καρέκλα για ορισμένους όμως, φαίνεται να είναι αυτοσκοπός.

Πάντως ο κος Ξηροτύρης και όλοι όσοι διαφωνήσαμε με τον τρόπο που διεξήχθησαν οι εκλογές, δικαιωθήκαμε πλήρως από τα δικαστήρια και αυτό είναι μία ηθική ανταμοιβή για μας που συμβάλαμε στην αποκατάσταση της νομιμότητας, έστω και αν λοιδορηθήκαμε. Είναι ντροπή να κατηγορούνται αυτοί που δικαιώθηκαν από το νόμο και να παίζουν το ρόλο του θύματος οι υπεύθυνοι των παρατυπιών, της αδιαφάνειας, της υποβάθμισης και του ευτελισμού της Ομοσπονδίας. Το σπουδαιότερο όμως είναι ότι κάποιοι πήραν παραδειγματικά ένα καλό μάθημα, ώστε να μην ξανατολμήσουν να παίξουν με τους θεσμούς. Ελπίζω ότι δεν θα ξανασυμβούν ποτέ πλέον οι ασχήμιες που ζήσαμε όλοι μας επί 2 χρόνια, μιά που πλέον έχουσιν γνώσιν οι φύλακες.

Ωστόσο, ή όλη αυτή διαδικασία, έβγαλε στην επιφάνεια και δίδαξε και ορισμένα άλλα πράγματα, τουλάχιστον σε μένα προσωπικά. Επαναβεβαίωσε την άποψή μου ότι το πρόβλημα ξεκινάει από τις ασάφειες ενός πεπαλαιωμένου καταστατικού και από το αμιγώς πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα, το οποίο δίνει τη δυνατότητα πολώσεων και της δημιουργίας διπολικών ομάδων εξουσίας και μικροκομματικών συμπεριφορών. Επίσης επιτρέπει σε συλλόγους-σφραγίδες να καθορίζουν τις διοικήσεις της Ομοσπονδίας, μιά που κανείς δεν ελέγχει κανέναν, κατά πόσον πληροί τις εκλογικές προϋποθέσεις που ορίζει το καταστατικό.

Το 2007 προ των εκλογών, είχα την ευκαιρία να καταθέσω τις απόψεις μου εγγράφως (θα το θυμάστε ότι ο κος Ξηροτύρης και εγώ ήμασταν οι μόνοι που κατέθεσαν εγγράφως τις απόψεις τους, ώστε να τις γνωρίζουν οι εκλέκτορες) σε όλα τα μέλη της Ομοσπονδίας και φυσικά στο Δ.Σ., περί ανασυγκρότησης εκ βάθρων της Π.Ο.Π.Σ.Β. Θεωρήθηκε πρωτοποριακό από το τότε Δ.Σ. στη σύσκεψη των Τρικάλων και απερρίφθη μετ’ επαίνων. Το Δ.Σ. ασπάσθηκε μόνον την αλλαγή του εκλογικού συστήματος σε μία μορφή πιο αναλογική, την οποία απέστειλε μεν σε όλα τα μέλη, αλλά φυσικά αμέσως μετά την υπονόμευσε, μη συγκαλώντας εγκαίρως την Γενική Καταστατική Συνέλευση πριν τις εκλογές και καταστρατηγώντας την ομόφωνη απόφασή της για τον Μάρτιο του 2008.

Σήμερα, μετά όλα αυτά τα γεγονότα, η πεποίθησή μου έχει ισχυροποιηθεί ακόμη περισσότερο για τη σωστή κατεύθυνση των απόψεών μου, οι οποίες εάν εφαρμοστούν, δεν θα επιτρέψουν την επανεμφάνιση τέτοιων συμπεριφορών αλαζονείας και θα προστατεύσουν την Ομοσπονδία από το να περιπέσει πάλι σε κρίση και μαρασμό.

Επιγραμματικά αναφέρω τα κεντρικά σημεία, προς υπενθύμιση (όποιος θέλει, ας ανατρέξει στην αναλυτική επιστολή που είχα αποστείλει τον Οκτώβριο του 2007 σε όλα τα μέλη) :

1. Πρωτοβάθμια όργανα

Ο κάθε Σύλλογος αποτελεί το βασικό πρωτοβάθμιο κύτταρο της Ομοσπονδίας και διέπεται από πλήρη ανεξαρτησία και αυτοτέλεια ως προς τη λειτουργία και τη δομή του. Ως προς τη σχέση του με την Ομοσπονδία σε επίπεδο εκπροσώπησης, κάθε Σύλλογος εκπροσωπείται στη Γ.Σ. της Πανελλήνιας από έναν και μόνον έναν εκπρόσωπο-εκλέκτορα, ανεξάρτητα από τον αριθμό μελών του, μια που καταστρατηγήθηκε οικτρά το μοντέλο <50=1, 100="2">100=3. Η μοναδιαία εκπροσώπηση επίσης δημιουργεί μεγαλύτερη ευελιξία στις απαρτίες και δεν αλλοιώνει σημαντικά τα αποτελέσματα, σε περίπτωση αποχής και των τριών εκπροσώπων ενός Συλλόγου. Αυτός ο εκπρόσωπος-εκλέκτορας, ορίζεται με απόφαση της Γ.Σ. του Συλλόγου, έχει θητεία όση και η θητεία του Δ.Σ. της Ομοσπονδίας, είναι ανακλητός μόνο με άλλη απόφαση της Γ.Σ. και μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις ορίζεται με απόφαση του Δ.Σ. γιά μονοετή θητεία, μη επαναλαμβανόμενη.

2. Δευτεροβάθμια όργανα

· Δημιουργούνται οι Περιφερειακές Οργανώσεις της Ομοσπονδίας, οι οποίες συμπίπτουν με τις Περιφέρειες της χώρας. Προτείνονται κατ’ αρχάς οι 5 βασικές (Ήπειρος, Θεσσαλία, Κ. Μακεδονία, Δ. Μακεδονία και Α. Μακεδονία-Θράκη). Οι Περιφερειακές Οργανώσεις θα περιλαμβάνουν τους Συλλόγους, οι οποίοι έχουν την έδρα τους εντός των ορίων της περιφέρειας. Σε περίπτωση διπλής έδρας (τόπος καταγωγής και τόπος έδρας), ο Σύλλογος επιλέγει με απόφαση ή του Δ.Σ. ή της Γ.Σ. του, οριστικά και αμετάκλητα τη μία.

· Στην Περιφερειακή Οργάνωση, κάθε τοπικός Σύλλογος εκπροσωπείται από ένα μέλος του, το οποίο ορίζει η Γ.Σ. ή το Δ.Σ. του Συλλόγου, με παρόμοιες διαδικασίες και αρμοδιότητες εκείνου για την Γ.Σ. της Ομοσπονδίας.

· Οι πρωτοβάθμιοι εκπρόσωποι εκλέγουν τα Περιφερειακά Συμβούλια της Ομοσπονδίας. Τα Περιφερειακά Συμβούλια είναι 5μελή, με Πρόεδρο, Αναπληρωτή Πρόεδρο, Γραμματέα, Αναπληρωτή Γραμματέα και Ταμία. Επίσης εκλέγουν και ένα μέλος (όχι υποχρεωτικά τον Πρόεδρο του Π.Σ.), ως μέλος του Κεντρικού Δ.Σ. της τριτοβάθμιας Ομοσπονδίας, έτσι ώστε πάντοτε στο κεντρικό Δ.Σ. να εκπροσωπούνται όλοι οι περιφερειακοί χώροι (5 αρχικά, όσες και οι περιφέρειες). Η σταυροδοσία είναι πάντοτε 2 σταυροί για το 5μελές.

· Οι αρμοδιότητές των Περιφερειακών Συμβουλίων είναι ο συντονισμός των πρωτοβάθμιων Συλλόγων και η ενδιάμεση σύνδεσή τους με το Κεντρικό Διοικητικό Συμβούλιο της Ομοσπονδίας. Ο περιφερειακός συντονισμός των πρωτοβάθμιων Συλλόγων, η αριθμητική τους επαύξηση (και κατ’ επέκταση της Ομοσπονδίας) και η συσπείρωσή τους, πρέπει να αποτελεί κεντρικό στόχο και της Ομοσπονδίας, ώστε να ριζώσει τοπικά και περιφερειακά.

3. Τριτοβάθμιο όργανο

· Τα υπόλοιπα 6 μέλη του κεντρικού Δ.Σ. εκλέγονται απ’ ευθείας από τα πρωτοβάθμια όργανα, τους Συλλόγους, με καθολική εκλογική διαδικασία όπως και σήμερα.

· Προτείνεται ο αριθμός της σταυροδοσίας να είναι πάντοτε κατά δύο σταυρούς λιγότερος από το μισό του αριθμού των μελών του κεντρικού Δ.Σ. (2 στο 6μελές), ώστε να αποφεύγονται πολώσεις και πλειοψηφικές καταστάσεις.

· Η θητεία των Περιφερειακών Συμβουλίων και του Κεντρικού Συμβουλίου να είναι 2ετής. Η θητεία των μελών του Δ.Σ. να είναι πεπερασμένη και να περιορίζεται σε 2 θητείες. Έτσι θα διασφαλισθεί η κυκλική εναλλαγή και η αξιοποίηση περισσοτέρων μελών της Ομοσπονδίας, τα οποία θα ασχοληθούν με τα κοινά, θα αποκτήσουν διοικητική εμπειρία και θα συσσωρεύσουν πολύτιμη εμπειρία για τους Συλλόγους τους.

· Σε περίπτωση που δεν οργανωθούν ή δεν λειτουργήσουν τα Περιφερειακά Συμβούλια και κατ’ επέκταση δεν ορίσουν εκπρόσωπο στο Κεντρικό Δ.Σ., ορίζεται ως μέλος του κεντρικού Δ.Σ. ο εκλεγείς ως πρώτος επιλαχών (ο 7ος και ούτω καθ’ εξής) στις κεντρικές εκλογές.

4. Σε περίπτωση που δεν γίνει αποδεκτό αυτό το σχήμα της νέας δομής και παραμείνει το σημερινό μοντέλο, τότε οι σταυροί προτίμησης για το κεντρικό Δ.Σ. να είναι κατά 2 λιγότεροι από το ήμισυ των εδρών (4 στους 11 ή 5 στους 13 εάν αυξηθούν οι έδρες)

Δυστυχώς ήρθαν (ή μάλλον κάποιοι τα έφεραν) έτσι τα πράγματα, ώστε οι επόμενες εκλογές να γίνουν με το ισχύον καθεστώς, μιά που η όποια προσωρινή διοίκηση ορισθεί από το Πρωτοδικείο, θα έχει ως μοναδική αρμοδιότητα τη διενέργεια εκλογών και τίποτε άλλο. Ελλοχεύει ο κίνδυνος να ξαναπέσει η Ομοσπονδία στην ίδια πόλωση, στις ίδιες αντιπαραθέσεις και όλα αυτά εις βάρος της θέσης που πρέπει να έχει στην ελληνική κοινωνία.

Προτείνω λοιπόν, η όποια νέα διοίκηση, να έχει μεταβατικό χαρακτήρα. Το πρώτο της μέλημα να είναι η αναθεώρηση του καταστατικού της, μιά που αυτό δεν μπορεί να γίνει πριν τις εκλογές και αμέσως μετά η εκ βάθρων αναδιοργάνωσή της σε νέες υγιείς βάσεις. Αμέσως μετά την αναθεώρηση του καταστατικού και εάν αποφασίσει και εγκρίνει η Γενική Συνέλευση τη νέα δομή και το νέο εκλογικό σύστημα, να επαναπροκηρύξει εκλογές με τα νέα δεδομένα. Ούτως ή άλλως, θα χρειαστεί ικανός χρόνος ώστε να εφαρμοστούν όσα τυχόν αποφασιστούν.

Δυστυχώς η σημερινή λειτουργία της Ομοσπονδίας περιορίζεται μόνον σε ελάχιστες (2-3 ετήσιες), χορευτικές κυρίως εκδηλώσεις, πράγμα σημαντικό και αναγκαίο, αλλά όχι ικανό. Η Ομοσπονδία θα πρέπει να αποκτήσει εμβέλεια όχι μόνον σε κεντρικό εθνικό επίπεδο, αλλά και σε ευρωπαϊκό, ώστε να ελέγχει και να παρεμβαίνει στη διαμόρφωση θέσεων που την αφορούν. Επομένως θα πρέπει να επεκτείνει τις δραστηριότητές της σε πεδία πιό ουσιαστικά από τις σημερινές δημόσιες εκφράσεις της, όπως η διαρκής παρουσία της σε σχετικά συνέδρια, εθνικά και διεθνή, εκδοτικές δραστηριότητες, έκδοση εφημερίδας κλπ.. Κυρίως όμως να παρεμβαίνει σε κάθε προσπάθεια από εξωγενείς παράγοντες να την παρακάμψουν, να την διαβρώσουν να την διαβάλλουν, να την υποβαθμίσουν ή να αλλοιώσουν την ιστορία των Βλάχων.

Ένα πρόσφατο παράδειγμα της απουσίας της Ομοσπονδίας από σοβαρά θέματα, είναι ότι ενώ η Π.Ο.Π.Σ.Β. κατατρίβονταν με τη διοικητική της μιζέρια και ανυπαρξία, εμφανίζοντας δημοσίως ένα τεράστιο κενό, παρά λίγο να περάσει και να εγκριθεί από το Συμβούλιο της Ευρώπης πρόταση για τη θεσμοθέτηση ‘βαλκανικής βλαχικής μειονότητας’.

Ειδοποιήθηκα στις 21 Ιουνίου 2009 από τους κους Κ. Αδάμ και Ν. Ξηροτύρη για το θέμα και κατεπειγόντως συνέγραψα εκ του μηδενός (δεν είχα κανένα παλαιότερο ανάλογο στοιχείο) ένα κείμενο ενημέρωσης και προβολής των θέσεών μας, το οποίο θα έπρεπε να υπήρχε από καιρό στα γραφεία των αρμοδίων και της Ελλάδας και της Ευρώπης. Το παραθέτω αυτούσιο (εστάλη στις 24/6/2009 -η Σύνοδος ήταν στις 25 & 26/6/2009- σε όλους όσοι αναφέρονται ως αποδέκτες του κειμένου), ώστε να αντιληφθούμε το μέγεθος του προβλήματος και το ανούσιο και άχαρο της δικής μας συμπεριφοράς, που διυλίζουμε τον κώνωπα και καταπίουμε την κάμηλο, εξ αιτίας καρεκλοκενταυρικών νοοτροπιών :

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Προς :

Το Συμβούλιο της Ευρώπης - Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων Συμβούλιου της Ευρώπης

Κοιν. :

Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας


Πρωθυπουργό της Ελλάδας


Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων


Υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας


Υπουργό Πολιτισμού

Κοιν. :

Εκπροσώπους & αναπληρωτές εκπροσώπους του Ελληνικού Κοινοβουλίου στο Συμβούλιο της Ευρώπης :

Κα Παπαδημητρίου, Κα Ψαρούδα-Μπενάκη, Κο Βουλγαράκη, Κο Κεφαλογιάννη, Κο Πάγκαλο, Κο Βρεττό, Κα Ζήση και Κο Γιαννέλη, Κο Λιάσκο, Κο Σταμάτη, Κα Γιαννακά, Κα Κανέλλη, Κο Μπανιά, Κο Αϊβαλιώτη

Αξιότιμες/οι κυρίες/οι Βουλευτές – Μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης

Με την παρούσα επιστολή, οι κάτωθι αναφερόμενοι Σύλλογοι, που συσπειρώνουν και εκπροσωπούν πολίτες της Ελλάδας με βλάχικες ρίζες, θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε τα εξής :

Εδώ και αρκετά χρόνια, ορισμένα μεμονωμένα πρόσωπα, τα οποία παρουσιάζονται ψευδεπίγραφα ως εκπρόσωποι «Βλάχικων Συλλόγων», απευθύνονται, κατά καιρούς, στο Συμβούλιο της Ευρώπης ή άλλους ευρωπαϊκούς θεσμούς και υπηρεσίες, επιχειρώντας να παρουσιάσουν μία «βλάχικη μειονότητα», να διεκδικήσουν και να προασπίσουν δήθεν «μειονοτικά δικαιώματα». Με αυτή την επιστολή θα θέλαμε να κάνουμε κατανοητό πως, ουσιαστικά, κινούμενοι ή υποκινούμενοι από ύποπτους πολιτικο-οικονομικούς χώρους, εκπροσωπούν μόνο τους εαυτούς τους, αποκομμένοι εντελώς και εξοστρακισμένοι από το μεγάλο σώμα των Ελληνοβλαχικών Συλλόγων.

Προφανώς οι αιτούντες αποκρύπτουν σκοπίμως, ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Βλάχων στα Βαλκάνια, γνωστοί και ως Αρμάνοι, έχουν κοινό τόπο καταγωγής την Ελλάδα και μετανάστευσαν προς βορράν, στις γειτονικές χώρες, από τα τέλη του 18ου αιώνα. Δεν αποτελούν πληθυσμιακές οντότητες οι οποίες δημιουργήθηκαν διά παρθενογενέσεως, ούτε φυσικά ανέμεναν κάποιους «ειδικούς» να τους ανακαλύψουν. Ιδιαίτερα μετά τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου (1913), η οποία καθόρισε τα βαλκανικά σύνορα, η συντριπτική πλειοψηφία των Βλάχων και των προγονικών εστιών τους αποτελούν μέρος της Ελλάδας, ενώ αυτοί που σήμερα ζουν στην π.Γ.Δ.Μ., Βουλγαρία, Σερβία και Ρουμανία, είναι τμήμα των μαζικών εξόδων και της πυκνής διασποράς από τα βουνά της Πίνδου στην κεντρική Ελλάδα.

Είναι παγκοίνως γνωστό και ιστορικά αδιαμφισβήτητο πως οι Βλάχοι της Ελλάδας επανειλημμένα έχουν αποδείξει ότι αποτελούν συστατικό και αναπόσπαστο τμήμα της ελληνικής πραγματικότητας, καθώς υπήρξαν συνδημιουργοί του ελληνικού κράτους/έθνους, χαράσσοντας ανεξίτηλα την ιστορία του τόπου μας. Η γνώση και η χρήση μίας νεολατινικής γλώσσας με ορισμένες διαλεκτικές παραλλαγές, η οποία σημειωτέον δεν έχει αποκτήσει μία επίσημη, κοινά αποδεκτή, ομογενοποιημένη και κωδικοποιημένη μορφή, δεν απετέλεσε και δεν αποτελεί εμπόδιο στη διατήρηση και την προάσπιση της ελληνικής εθνικής ταυτότητας, παρά τις κατά καιρούς παρεμβάσεις.

Η ιστορία έχει καταγράψει την ύπαρξή τους ως αδιάσπαστο τμήμα, τόσο των κατεξοχήν κτηνοτροφικών πληθυσμών της υπαίθρου και κατ’ επέκταση ως αγωνιστές των ορεινών, όσο και της αστικής τάξης και κατ’ επέκταση ως φορείς εμποροβιοτεχνικής και πνευματικής δράσης. Ως δίγλωσσοι Έλληνες του ευρύτερου θεσσαλικού, ηπειρωτικού και μακεδονικού χώρου και καθ’ όλη τη μακραίωνη πορεία τους, προσέφεραν ύψιστες υπηρεσίες στον οικονομικό, πολιτιστικό, πνευματικό και πολιτικό βίο της χώρας μας. Συμμετείχαν στην ανάπτυξη του παροικιακού ελληνισμού και υπήρξαν χαρακτηριστικοί στυλοβάτες της οικονομικής άνθισής του. Ως απόρροια, έπαιξαν το ρόλο των δημιουργών και διακομιστών των ελληνικών πολιτισμικών αγαθών, των οραμάτων και των ιδεών, στον ορίζοντα του βαλκανικό χώρο. Επιπλέον, είναι γνωστή η προσφορά τους στις δύσκολες ιστορικές στιγμές και καμπές. Χαρακτηριστική παραμένει η ενεργός συμμετοχή τους στον αγώνα για την ελευθερία και την ανεξαρτησία της Ελλάδας, όπως και στο Μακεδονικό Αγώνα, τους Βαλκανικούς Πολέμους, την Κατοχή και σε κάθε άλλο εθνικό μας αγώνα. Και βέβαια, είναι εξίσου γνωστή η γενναιόδωρη οικονομική προσφορά των βλαχόφωνων εθνικών ευεργετών που γέμισαν την πρωτεύουσα του κράτους μας με θαυμαστά και περιώνυμα μνημεία και άλλες μεγάλες προσφορές, καθώς επίσης και πολλοί άλλοι, μεταγενέστεροι, οι οποίοι συνεχίζουν στο ίδιο πνεύμα των παλαιοτέρων, αναγείροντας και λειτουργώντας σχολεία, εκκλησίες, πολιτιστικά και κοινωφελή ιδρύματα, σε κάθε περιφέρεια και γωνιά της Ελλάδας.

Ανέκαθεν και φυσικά και σήμερα, οι βλάχικης καταγωγής Έλληνες, αποτελούν ζωντανό και δραστήριο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας και έχουν, προφανώς, ως έλληνες πολίτες ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις με κάθε άλλο πολίτη της χώρας. Ως ενεργοί πολίτες, όχι μόνον δεν στέκονται αδιάφοροι απέναντι στην ιδιαίτερη πολιτισμική κληρονομιά και ταυτότητά τους, αλλά την εκφράζουν και να την προάγουν δυναμικά, ασκώντας προφανώς ανεμπόδιστα το δικαίωμα τους.

Έχουν συστήσει και συνεχίζουν να συστήνουν πολυάριθμους συλλόγους, τόσο στους πατρώους τους οικισμούς, όσο και στις πόλεις όπου μετακόμισαν και μετοίκησαν κατά τη διάρκεια της εσωτερικής μετανάστευσης, από τα τέλη του 19ου αιώνα έως και σήμερα. Είναι χαρακτηριστικό πως ορισμένοι από τους παλαιότερους συλλόγους μας, έχουν 100 και πλέον χρόνια ύπαρξης και πολλαπλής δράσης. Επιπλέον, ήδη από τη δεκαετία του 1980 στην Ελλάδα, πολύ πριν υπάρξει ανάλογο ενδιαφέρον στις γύρω βαλκανικές χώρες, έχουν προχωρήσει στη σύσταση και την ανάπτυξη ενός δευτεροβάθμιου αιρετού συλλογικού φορέα έκφρασης και αντιπροσώπευσης, της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Πολιτιστικών Συλλόγων Βλάχων. Σήμερα πλέον, αυτή η Ομοσπονδία αριθμεί πάνω από 100 Συλλόγους-Μέλη, που διαρκώς αυξάνονται με γοργούς ρυθμούς, κατανεμημένους σε όλη την επικράτεια (Θεσσαλία περί τους 35, Κεντρική και Δυτική Μακεδονία περί τους 50, Ήπειρος περί τους 15, Ανατολική Μακεδονία-Θράκη 2, Αττική και Στερεά Ελλάδα 3), εκφράζοντας σε αυτή την μορφή και εκπροσωπώντας δεκάδες χιλιάδες οργανωμένα μέλη.

Οι Σύλλογοι αυτοί παράγουν και προωθούν ανεμπόδιστα ανά την επικράτεια της Ελλάδας τις αξίες των πολιτιστικών μας παραδόσεων, αποτυπώνουν τη λαογραφία μας, παράγουν πολιτισμό, δημιουργούν και προάγουν απερίσπαστοι παιδεία και κοινωνική αλληλεγγύη. Προχωρούν σε εκδόσεις και εμπλουτίζουν τις βιβλιοθήκες της χώρας μας με βιβλία για την ιστορία και τη λαογραφία του τόπου τους, για τη γλώσσα τους, τα ήθη και τα έθιμά τους. Καταγράφουν τη μουσική τους παράδοση, την διαδίδουν και την διανέμουν παντού. Μάρτυρες της πολυδιάστατης πολιτισμικής παραγωγής των συλλόγων μας αποτελούν οι αναρίθμητες εκδόσεις εφημερίδων, βιβλίων, CDs και DVDs, επιστημονικά συνέδρια και πολιτισμικές εκδηλώσεις σε ετήσια βάση. Όποιος Σύλλογος θέλει, οργανώνει σεμινάρια εκμάθησης της βλαχικής γλώσσας στους νεότερους και σε όποιους άλλους θέλουν ελεύθερα να τα παρακολουθήσουν. Οργανώνουν επίσης Συνέδρια, ετήσια Συμπόσια και Ανταμώματα, με τη συμμετοχή δεκάδων χιλιάδων συμμετεχόντων και επισκεπτών, καθώς επίσης και τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές παραγωγές. Οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι εκπονούν με τους φοιτητές τους εργασίες σε κάθε θέμα της επιστημονικής τους περιοχής, για την ιστορία, την εθνολογία, τη γλώσσα, την πολεοδομία, την αρχιτεκτονική των βλάχικων οικισμών κλπ., πάντα μέσα σε ένα καθεστώς απόλυτης και αυτονόητης ελευθερίας, όπως αρμόζει σε ελεύθερους πολίτες μιάς σύγχρονης ευρωπαϊκής χώρας-μέλους της Ε.Ε.

Τίποτε από όλα αυτά δεν θα είχε επιτευχθεί, αν οι Βλάχοι αντιμετωπίζονταν από την ελληνική πολιτεία μέσα σε ένα πνεύμα καταπίεσης και ανελευθερίας, όπως ορισμένοι αυτόκλητοι δήθεν ‘προστάτες’ ανύπαρκτων μειονοτήτων θα ήθελαν να πρεσβεύουν. Αντιθέτως, οι Σύλλογοί μας, τυγχάνουν της αμέριστης και πολύπτυχης συμπαράστασης και στήριξης της πολιτείας σε κάθε εκδήλωσή τους, είτε σε τοπικό, είτε σε κεντρικό επίπεδο.

Το σύνολο αυτών των επιτευγμάτων μας, με το σεβασμό και τη συμπαράσταση της ελληνικής πολιτείας, μάς καθιστά περήφανους στο να εκφράσουμε υπεύθυνα, με σαφήνεια και με κατηγορηματικό τρόπο την ελληνική ταυτότητά μας και τους πόθους των πολυάριθμων μελών των συλλόγων μας. Είναι ολοφάνερο πως δεν έχουμε εξουσιοδοτήσει κανέναν να ομιλεί και να ενεργεί για λογαριασμό μας, πόσω μάλλον τους «επαγγελματίες μειονοτικούς» ή αυτόκλητους δήθεν ‘ευαίσθητους υπερασπιστές’ ανύπαρκτων μειονοτήτων.

Προκαλεί θλίψη και οργή το να υποτιμούν κάποιοι επαγγελματίες ‘καλοθελητές της προστασίας μας’, περιέργως, παραδόξως και υπόπτως επιμένοντες, τη νοημοσύνη και την εθνική συνείδηση όλων αυτών των εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, προφανώς εκμεταλλευόμενοι ιδιοτελώς την ευαισθησία του σώματός σας για την διαφορετικότητα μικρών πληθυσμιακών ευρωπαϊκών ομάδων. Έχουμε επανειλημμένως εκφράσει και αποτυπώσει με κάθε τρόπο την αγανάκτησή μας για αυτές τις προσπάθειες ολίγων θλιβερών επιτηδείων, που αποσκοπούν στο να χαρακτηριστούμε και να αντιμετωπιστούμε ερήμην μας και παρά τη θέλησή μας, ως μία στερεότυπη μειονοτική ομάδα. Τα κυρίαρχα θεσμικά όργανα των Ελλήνων βλαχικής καταγωγής (Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Βλάχων, Ένωση Βλάχων Επιστημόνων, δίκτυο Δημάρχων και Προέδρων των Βλαχοφώνων Πόλεων και Κοινοτήτων, καθώς και άλλων εκλεγμένων εκπροσώπων της τοπικής αυτοδιοίκησης), έχουν κατηγορηματικά διαψεύσει τα περί δήθεν καταπίεσης Βλάχων στην Ελλάδα και τα περί δήθεν ύπαρξης ‘Βλάχικης μειονότητας’.

Παρά τις κατά καιρούς ιστορικές περιπέτειες, οι βλάχικης καταγωγής Έλληνες, ανέκαθεν αποτελούσαν και συνεχίζουν να αποτελούν ισότιμο, περήφανο και οργανικά αναπόσπαστο τμήμα της Ελληνικής κοινωνίας. Δεν έχουν ανάγκη από αυτόκλητους δήθεν ‘σωτήρες τους’, οι οποίοι προσπορίζονται ατομικά οφέλη και καρπούνται κοινοτικά και όχι μόνον κονδύλια, ψευδόμενοι ασύστολα ότι λειτουργούν ως νέοι ‘Απόστολοι ή Σαμαρείτες’, ενώ εκπροσωπούν μόνον τους εαυτούς τους και φυσικά τα συμφέροντά τους, ως «κατ’ επάγγελμα μειονοτικοί».

Αξιότιμες/οι κυρίες/οι Βουλευτές – Μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης

Είμαστε βέβαιοι ότι τα οξύνοα κριτήριά σας, η ευθυκρισία σας και η ευαισθησία σας, δεν θα σας επιτρέψουν να αποδεχθείτε προτάσεις και να επικυρώσετε ψηφίσματα που θα θίξουν την συνείδηση εκατοντάδων χιλιάδων ελλήνων πολιτών. Δεν θα παραγνωρίσετε όλα όσα έχουν ήδη επιτευχθεί, δίχως την επίκληση και παρέμβαση θεσμών, όπως ο δικός σας. Δεν θα πέσετε σε παγίδες επιτηδείων, οι οποίοι προσπαθούν να αυτοπαρουσιαστούν ως εκπρόσωποι και εκφραστές όλων ημών, εγείροντας θέματα μειονοτικών δικαιωμάτων υπέρ μίας ανύπαρκτης μειονότητας. Οι Έλληνες με βλάχικες ρίζες, είναι σίγουροι για την αντικειμενικότητά σας, όπως επίσης και για τη δίκαιη απόφασή σας, όταν το θέμα τεθεί στην κρίση σας.

Με την ευκαιρία αυτής της επιστολής, θα θέλαμε να σας προσκαλέσουμε στη χώρα μας, να σας συνοδεύσουμε στους πανέμορφους προγονικούς οικισμούς μας και να σας παρουσιάσουμε με τον πιο απτό τρόπο τις παραδόσεις και τα πολιτισμικά μας επιτεύγματα. Έτσι ώστε να κατανοήσετε με τον πιο άμεσο τρόπο τις ανησυχίες που σας εκφράζουμε. Κι ακόμη θα θέλαμε να μας ενημερώσετε έγκαιρα και μας δώσετε την ευκαιρία να σας επισκεφθούμε και να σας εκφράσουμε από κοντά τις απόψεις μας, όποτε τυχόν τεθεί ένα ανάλογο θέμα προς διερεύνηση και συζήτηση.

Με τη βεβαιότητα ότι η επιστολή αυτή θα σας βοηθήσει στο ευγενές σας λειτούργημα

Με μεγάλη τιμή

Οι Σύλλογοι

1. Σύλλογος Λιβαδιωτών Θεσσαλονίκης ‘Ο Γεωργάκης Ολύμπιος’

2. Σύλλογος Λιβαδιωτών Κατερίνης ‘Ο Γεωργάκης Ολύμπιος’

3. Σύλλογος Λιβαδιωτών Αθηνών ‘Ο Γεωργάκης Ολύμπιος’

4. Εξωραϊστικός Σύλλογος Λιβαδίου Ολύμπου

5. Πολιτιστικός Σύλλογος Βλάχων Θράκης

6. Σύλλογος Γυναικών Μεγάλων Λιβαδίων Πάϊκου ‘Οι Αρμάνες’

7. Σύλλογος Βλάχων Νομού Σερρών ‘‘Ο Γεωργάκης Ολύμπιος’

8. Σύλλογος Μεγαλολιβαδιωτών Θεσσαλονίκης

9. Σύλλογος Απανταχού Πισοδεριτών Θεσσαλονίκης ‘Η Αγία Τριάς’

10. Εκπολιτιστικός Εξωραϊστικός και Λαογραφικός Σύλλογος Ιεροπηγής Καστοριάς

11. Σύλλογος Σαμαριναίων Νομού Καστοριάς

12. Σύλλογος Γραμμουστιάνων ‘Η Γράμμουστα’ Άργους Ορεστικού

13. Σύλλογος Γυναικών Γράμμου

14. Φιλεκπαιδευτική Αδελφότητα Τζούρτζιας Αθαμανίας

15. Ευεργετικός Σύλλογος Γαρδικίου Αθαμάνων ‘Οι Άγιοι Ανάργυροι’

16. Μορφωτικός - Εκπαιδευτικός Σύλλογος Γαρδικίου Αθαμάνων

17. Μορφωτικός Λαογραφικός Σύλλογος Βλάχων Ολυμπίων Κοκκινοπλιτών Θεσσαλονίκης ‘Όλυμπος’

18. Σύλλογος Κοκκινοπλιτών Λαρίσης "Ο Μύτικας"

19. Μορφωτικός και Εκπολιτιστικός Σύλλογος Καλυβιωτών Κοκκινοπλού ‘Ο Όλυμπος’

20. Σύλλογος Κοκκινοπλιτών Πιερίας 'Ο Όλυμπος'

21. Κοκκινοπλίτισσες Ελασσόνας

22. Σύλλογος Βλάχων Δίου

23. Πολιτιστικός Λαογραφικός Σύλλογος Βλάχων Ευκαρπίας "Το Άγιο Πνεύμα"

24. Πολιτιστικός και Λαογραφικός Σύλλογος Ασπροχώματος

25. Πολιτιστικός και Λαογραφικός Σύλλογος Κοκκινοπλού

26. Πολιτιστικός και Λαογραφικός Σύλλογος Κοκκινοπλιτών Αθηνών

27. Σύλλογος Βλάχων Προσοτσάνης ‘Οι Γραμμουστιάνοι’

28. Λαογραφικός Όμιλος Βλάχων και φίλων ‘Λαϊλιάς’ Νομού Σερρών

29. Σύλλογος Βλάχων Σιδηροκάστρου

Καταφέραμε μέσα σε δύο μέρες να ενημερώσουμε πολλούς Συλλόγους και να συγκεντρώσουμε 29 υπογραφές. Υπάρχουν επίσης Σύλλογοι που έλαβαν μεν γνώση, αλλά δεν το υπέγραψαν, όπως φυσικά είναι δικαίωμά τους. Πιθανόν γιατί το συνέταξα εγώ (ακούστηκε και αυτό, ό,τι γράφει ο Συνεφάκης κάποιοι δεν το υπογράφουν - ας το έγραφαν αυτοί ως τέως διοίκηση της Π.Ο.Π.Σ.Β.), μιά που είναι μάλλον απίθανο να διαφωνούν, τουλάχιστον όλοι, με το περιεχόμενο.

Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα σε αυτό, μιά που οι Σύλλογοι που το υπέγραψαν, το θεωρούν τιμή τους να υπάρχει το όνομά τους στην επιστολή αυτή.

Εξ όσων πληροφορήθηκα εκ των υστέρων, το θέμα ευτυχώς αναβλήθηκε για επόμενη Σύνοδο. Πάντως και η κοιμωμένη περί αυτά δημόσια διοίκηση της χώρας ταρακουνήθηκε αρκετά, αν κρίνω από την επικοινωνία που είχαν μαζί μου κάποιες από τις κεντρικές υπηρεσίες του κράτους.

Αγαπητοί συμπατριώτες, μέλη της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Πολιτιστικών Συλλόγων Βλάχων

Ήταν αναπόφευκτο να μακρηγορήσω, αλλά τα γεγονότα ήταν πολλά και οι σκέψεις περισσότερες. Η επιστολή αυτή γράφηκε με κόπο αλλά και με καλή πρόθεση, πιστεύοντας ότι θα συμβάλει τόσο στην ενημέρωση, όσο και στην εξυγίανση της σημερινής νοσηρής κατάστασης. Με την επιστολή αυτή, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί πλέον ότι δεν γνωρίζει το τί συνέβη. Δεν έχω επίσης κανένα πρόβλημα να θέσω την αξιοπιστία των στοιχείων που παρέθεσα, σε οποιαδήποτε αντιπαράθεση και με οποιονδήποτε, στο βαθμό που θα μπορέσει να στοιχειοθετήσει κάτι διαφορετικό από όσα τεκμηριωμένα ανέφερα παραπάνω.

Δεν ισχυρίζομαι ότι οι προτάσεις που κατέθεσα για την ανασυγκρότηση της Ομοσπονδίας είναι η πανάκεια για την επίλυση όλων των προβλημάτων που μας ταλάνισαν επί μακρόν. Πιστεύω ότι πολλά από τα άσχημα στοιχεία που ζήσαμε, προϋπήρχαν. Απλώς δεν εμφανίζονταν, είτε λόγω του μικρότερου μεγέθους της Ομοσπονδίας, είτε κυρίως λόγω της προσωπικότητας των παλαιοτέρων προέδρων και μελών των Δ.Σ., οι οποίοι λειτουργούσαν πιό αντικειμενικά, νομότυπα και σοβαρά, αλλά λιγότερο προσωποκεντρικά, συγκρουσιακά και ωφελιμιστικά.

Καταθέτω αυτές τις απόψεις και προτάσεις μου επιγραμματικά προς στιγμήν, με την ελπίδα ότι θα ανοίξει ένας εποικοδομητικός διάλογος, με στόχο την όσο το δυνατόν υγιέστερη ανασυγκρότηση της Ομοσπονδίας και την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη επαύξηση της εμβέλειάς της στην ελληνική κοινωνία και στον ελληνικό και όχι μόνον πολιτισμό. Κυρίως όμως, στη όσο το δυνατόν ισχυρότερη θωράκισή της από υπονομεύσεις και διαβολές, οι οποίες προέρχονται τόσο από το εξωτερικό, όσο και από το εσωτερικό της χώρας.

Σημειώνω ότι εάν η Ομοσπονδία δεν εκμεταλλευτεί αυτή την κρίση που περάσαμε για να εξυγιάνει τη δομή και τη λειτουργία της, θα έχει χαθεί μια ιστορική ευκαιρία ανασυγκρότησης και εκσυγχρονισμού της. Η αριθμητική της γιγάντωση δεν μπορεί να πορεύεται με οργάνωση και καταστατικό παλαιάς κοπής, που ναι μεν τότε ήταν ενδεχομένως επιχειρησιακά για τα μεγέθη του 1982-85, αλλά σήμερα δεν επαρκούν για να προσδώσουν την πρέπουσα αίγλη στην Ομοσπονδία. Τα καταστατικά και η σαφήνεια που πρέπει να τα διέπει, δεν χρειάζονται ποτέ, παρά μόνο στις περιόδους κρίσης και σύγκρουσης. Και εμείς προερχόμαστε από μία τέτοια, που μας έκανε να χάσουμε 2 χρόνια με ανούσιες αντιπαραθέσεις, εξ αιτίας παρατυπιών, ωχαδερφισμού, αλαζονείας, υπεροψίας και καρεκλοκενταυρισμού.

Πολύ φοβάμαι πως αν δεν συμβεί αυτό, πολλοί Σύλλογοι, απογοητευμένοι από τέτοιες συμπεριφορές, θα αδρανήσουν οριστικώς και ενδεχομένως αμετακλήτως, με ό,τι αυτό σημαίνει, γιατί δεν θα βρίσκουν πλέον κανένα ενδιαφέρον σε μία ανύπαρκτης συλλογικότητας Ομοσπονδία, μίζερη, νωχελική και τυποποιημένη, που θα διέπεται από νοοτροπίες πόλωσης ή προσωπικών φιλοδοξιών.

Ούτως ή άλλως, όσον αφορά την προσωπική μου σχέση με την Ομοσπονδία, η ζέση και το μεράκι που καταθέτω ολόψυχα σε ό,τι και με ό,τι καταπιάνομαι στη ζωή μου, έχουν από καιρό αμβλυνθεί έως και χαθεί. Τα αξιώματα ποτέ δεν με άγγιξαν ούτε τα επεδίωξα. Ο χρόνος μου είναι αρκούντως πολύτιμος, ώστε να τον σπαταλώ σε ανούσιες αντιπαραθέσεις με ωφελιμιστές μικροκομματικών προσωπικών επιδιώξεων. Είμαι ακραιφνής ερασιτέχνης και όχι επαγγελματίας στα κοινά πολιτιστικά πράγματα του τόπου και τέτοιος θα παραμείνω. Τη συμμετοχή μου στα της Ομοσπονδίας, την θεώρησα ως μία ανιδιοτελή και ευγενή πράξη για την προώθηση των μεγάλων θεμάτων της, και όχι ως μία ευκαιρία προσωπικής ανάδειξης και κοινωνικής καταξίωσης, την οποία δεν χρειάζομαι και ούτε με ενδιαφέρει. Ούτε φυσικά την είδα ποτέ ως ένα εφαλτήριο για την επίτευξη προσωπικών μικροπολιτικών ή μικροκομματικών βλέψεων, όπως κατά κόρον συναντήσαμε προσφάτως από συμπεριφορές και νοοτροπίες που μας ταλάνισαν όλους αφόρητα.

Από την Ομοσπονδία εγώ προσωπικά πήρα πολλά και δεν ζήτησα τίποτε. Γνώρισα όμορφους και καλούς ανθρώπους, σφυρηλάτησα φιλίες, που ευδοκίμησαν και συνεχίζουν να ευδοκιμούν, περισσότερο ή λιγότερο. Κάποιες δυστυχώς ναυάγησαν πλέον οριστικώς. Η Ομοσπονδία είναι ένα εργαλείο και όπως κάθε εργαλείο, εξαρτάται από τους χρήστες του, εάν θα το αξιοποιήσουν θετικά για ευγενείς σκοπούς ή αρνητικά προς ίδιον όφελος. Είναι θέμα ύφους και ήθους.

Θεωρώ πάντως και νομίζω ότι είναι κοινός τόπος, ότι τα λίγα χρόνια -4 συνολικά- από τότε που ενεγράφη ο Σύλλογός μου, ο Σύλλογος Λιβαδιωτών Θεσσαλονίκης ‘Ο Γεωργάκης Ολύμπιος’, στην Ομοσπονδία, έχει ήδη αφήσει ένα άκρως θετικό στίγμα στη ζωή της. Έχει συμμετάσχει δυναμικά και μαζικά σε κάθε εκδήλωση, έχει πρωτοστατήσει στη θέσπιση νέων πρωτοποριακών θεσμών, όπως η αναβάθμιση των ετήσιων σεμιναρίων χορού σε Επιστημονικά Συμπόσια (Λιβάδι), ενεργοποίησε και φιλοτίμησε και άλλους να το συνεχίσουν καλύτερα (Ασπροπόταμος) και έχει συμβάλει αποφασιστικά στην επιτυχία της μίας και μοναδικής (ας όψονται άλλοι γι’ αυτό) Πανελλήνιας Σύναξης Βλαχικών Συλλόγων το 2007 στη Θεσσαλονίκη.

Από δε τις τελικές μελλοντικές αποφάσεις και τις εξελίξεις στην Ομοσπονδία, θα εξαρτηθεί το κατά πόσον αυτή η θετική συμβολή μας στα κοινά, συλλογική και προσωπική, θα έχει συνέχεια ή όχι, στο βαθμό πάντοτε που είναι επιθυμητή και θεωρείται ευπρόσδεκτη, έστω και όχι από όλους.

Με εκτίμηση και πατριωτικούς χαιρετισμούς

Γιώργος Συνεφάκης

Πρόεδρος του Συλλόγου Λιβαδιωτών Θεσσαλονίκης ‘Ο Γεωργάκης Ολύμπιος’

Υ.Γ.1. Θα ήταν παράλειψή μου να μην αναφέρω, ότι δύο από τα μέλη του εκπεσόντος Δ.Σ., οι κύριοι Θ. Μουστάκας και Μ. Μαγειρίας, διαχώρισαν κάποια στιγμή τη θέση τους από όλες αυτές τις συμπεριφορές των 11. Δυστυχώς κατέθεσαν τη διαφωνία τους μόνο προφορικώς και όχι γραπτώς όπως θα έπρεπε, ώστε να είχε μεγαλύτερη αξία, τόσο ουσιαστική όσο και τυπική.

Υ.Γ.2. Η παρούσα μακροσκελής επιστολή, είναι κατά βάση το χρονικό μίας σκοτεινής περιόδου στην 25χρονη ιστορία της Ομοσπονδίας. Παρακαλώ να καταχωρισθεί στα πρακτικά της, όταν, εάν και εφ’ όσον οργανωθεί μία στοιχειωδώς αξιοπρεπής γραμματεία, σε μία αξιοπρεπή και μόνιμη έδρα, με γραφεία, διεύθυνση, τηλέφωνο, fax και e-mail, δεδομένου ότι σήμερα αυτή δεν υπάρχει. Και αυτό δεν αρμόζει σε έναν φορέα όπως η Ομοσπονδία, η οποία ήταν, είναι και θα είναι πολύ πιό σοβαρό πράγμα από ό,τι την κατάντησαν να είναι σήμερα, οργανωτικά και όχι μόνον, εξ αιτίας ορισμένων και συγκεκριμένων συμπεριφορών και νοοτροπιών ιδιοτελούς ανευθυνότητας και δομικής ανεπάρκειας, πλαισιωμένων από λίγο χαρωπό, τεμπέλικο και επιδερμικό φολκλόρ.

Τρίτη 28 Ιουλίου 2009

Της Δικαιοσύνης ήλιε νοητέ…………

Της Δικαιοσύνης ήλιε νοητέ…………

Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είν' οι κάμποι; Μην είναι τ' άσπαρτα ψηλά βουνά; …………….

Μην είναι τάχατε τα ερειπωμένα αρχαία μνημεία της χρυσή στολή,

που η τέχνη εφόρεσε και το καθένα μια δόξα αθάνατη αντιλαλεί;………..

Όλα πατρίδα μας! Κι αυτά κι εκείνα………………

(απόσπασμα από το ποίημα του Ιωάννη Πολέμη «Τι είναι η πατρίδα μας;)

Την Πέμπτη 25 Ιουνίου 2009, άρχισε η δίκη του Σεβασμιοτάτου Μητροπολίτου Ελασσόνος κυρίου-κυρίου Βασιλείου (κατά κόσμον Βασίλειος Κολόκας), ο οποίος κατηγορείται για παράβαση του αρχαιολογικού νόμου, εξ αιτίας των αλλοιώσεων, που με βάση τις εντολές και τις διαθέσεις του, επήλθαν στη μορφή και στη δομή της Βασιλικής της μονής Αγίας Τριάδας Λιβαδίου.

Υπενθυμίζουμε ότι ο σεβασμιότατος είχε στα χέρια του τη μελέτη αναστήλωσης της Αγίας Τριάδας, ως δωρεά από ειδικούς επιστήμονες-αναστηλωτές, οι οποίοι αγάπησαν και αγαπούν το Λιβάδι, αλλά την αγνόησε. Αμέσως μετά την κατεδάφιση της τοξωτής κιονοστοιχίας της Αγίας Τριάδας στην οποία προέβη ο σεβασμιότατος, εκδόθηκε ψήφισμα διαμαρτυρίας από όλους τους φορείς του Λιβαδίου, το οποίο και παραθέτουμε:

ΨΗΦΙΣΜΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΦΟΡΕΩΝ ΤΩΝ ΛΙΒΑΔΙΩΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΘΑΙΡΕΤΗ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗ

ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΜΟΝΗΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ

Στις 6 Ιουνίου του 2005 κατεδαφίστηκε παράνομα η τοξωτή κιονοστοιχία της Ιεράς Μονής της Αγίας Τριάδος, η οποία αποτελεί ένα σημαντικότατο θρησκευτικό, αρχαιολογικό και ιστορικό μνημείο του Λιβαδίου και της Ελλάδας, χωρίς φυσικά καμία σχετική άδεια από τις αρμόδιες αρχαιολογικές υπηρεσίες του Ελληνικού Κράτους.

Επειδή η αυθαίρετη αυτή ενέργεια από την πλευρά της Ιεράς Μητρόπολης Ελασσόνας δεν είναι μεμονωμένη, αλλά έρχεται ως συνέχεια και άλλων ανάλογων ενεργειών και συνεχίζει να πλήττει βάναυσα την πολιτιστική μας κληρονομιά,

Εμείς, ο Δήμαρχος Λιβαδίου, το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Λιβαδίου, οι Σύλλογοι των απανταχού Λιβαδιωτών (Αθηνών, Θεσσαλονίκης, Λάρισας, Κατερίνης, Ελασσόνας), ο Σύνδεσμος Επιστημόνων Λιβαδίου και ο Εξωραϊστικός Σύλλογος Λιβαδίου, διερμηνεύοντας τα αισθήματα του συνόλου των κατοίκων του Λιβαδίου, οι οποίοι είναι άκρως φιλόθρησκοι και άκρως ευσεβείς προς την ιστορία τους,

Καταγγέλλουμε

την καταστροφή του μνημείου, κατά παράβαση όλων των κανόνων δικαίου και σε πλήρη αντίθεση με τα προβλεπόμενα από την υπάρχουσα επιστημονική μελέτη αναστήλωσης και αποκατάστασης του Ναού και

Καλούμε

όλους τους αρμόδιους φορείς να ενεργήσουν ακαριαία για την αποκατάσταση του μνημείου και την αποτροπή κάθε παρόμοιας αυθαιρεσίας, που προσβάλλει τα όσια και ιερά του τόπου μας και κακοποιεί την ιστορία μας και την πολιτιστική μας κληρονομιά.

Ο Δήμαρχος Λιβαδίου Ιωάννης Γκούμας & το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου

Ο Πρόεδρος του Εξωραϊστικού Συλλόγου Λιβαδίου. Αθανάσιος (Νίκος) Καψάλης

Ο Πρόεδρος του Συλλόγου Λιβαδιωτών Θεσσαλονίκης Γιώργος Ι. Συνεφάκης

Ο Πρόεδρος του Συλλόγου Λιβαδιωτών Κατερίνης Γεώργιος Κατσίκης

Ο Πρόεδρος του Συνδέσμου Επιστημόνων Λιβαδίου Νίκος Τσανούσας

Η καταγγελία επέφερε την παρέμβαση της 7ης Εφορίας Βυζαντινών Μνημείων, η οποία, αφού διαπίστωσε τις παραβάσεις του αρχαιολογικού νόμου, κίνησε τις διαδικασίες που προβλέπονται, με παράλληλο σήμα διακοπής εργασιών, το οποίο ουδέποτε εφαρμόστηκε. Αποτέλεσμα, να συνεχίσει ο σεβασμιότατος τις εργασίες, να διπλασιάσει το εμβαδόν και τον όγκο της βασιλικής, να προβεί στην αντικατάσταση του αρχαίου δαπέδου του ναού με μωβ γρανιτένιο πλακάκι, να αλλάξει και με πλακάκια το δάπεδο του Αγίου Χαραλάμπους και να κτίσει και καμπαναριό, παρά τα αλλεπάλληλα σήματα διακοπής της Αρχαιολογίας.

Η δίκη διεξήχθη στο 3μελές εφετείο Λαρίσης, δεδομένου ότι υπάρχει ειδική δωσιδικία για τους μητροπολίτες και δικάζονται και σε πρώτο βαθμό από εφέτες.

Μάρτυρες στη δίκη είχαν κληθεί οι :

1. Γκούμας Ιωάννης, ως τέως Δήμαρχος Λιβαδίου

2. Σαλαβέρης Αναστάσιος, ως τέως δημοτικός σύμβουλος Λιβαδίου

3. Βαρβαρέζος Δημήτριος, ως τέως δημοτικός σύμβουλος Λιβαδίου

4. Σαλαβάτης Ιωάννης, ως τέως δημοτικός σύμβουλος Λιβαδίου

5. Καψάλης Αθανάσιος-Νικόλαος, ως ο τότε πρόεδρος του Εξωραϊστικού Συλλόγου Λιβαδίου

6. Συνεφάκης Γεώργιος, ως πρόεδρος του Συλλόγου Λιβαδιωτών Θεσσαλονίκης

7. Κατσίκης Γεώργιος, ως πρόεδρος του Συλλόγου Λιβαδιωτών Κατερίνης

8. Τσανούσας Νικόλαος, ως πρόεδρος επιστημόνων Λιβαδίου

9. Ντίνα Ασπασία, αρχαιολόγος, ως προϊσταμένη της 7ης Εφορίας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Λαρίσης

10. Σδρόλια Σταυρούλα, αρχαιολόγος, ως υπάλληλος της 7ης Εφορίας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Λαρίσης

11. Βόγιας Νικόλαος, φύλακας, ως υπάλληλος της 7ης Εφορίας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Λαρίσης

Η δίκη ξεκίνησε με την κατάθεση των 4 πρώτων μαρτύρων (τέως δημάρχου και δημοτικών συμβούλων), οι οποίοι κατέθεσαν επιγραμματικά ότι κατήγγειλαν τον μητροπολίτη επειδή δεν τους ενημέρωσε, ως όφειλε, για τις κατεδαφίσεις, ενώ συμφώνησαν μαζί του σε όλα τα άλλα (στην καταγγελία βέβαια άλλα υπογράφει ο τέως δήμαρχος) και χρηματοδότησαν μάλιστα με δημόσιο χρήμα και το έργο (αποκομιδή μπάζων κλπ.), έστω και αν το Υπουργείο Πολιτισμού μέσω της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας κατήγγειλε τις αυθαίρετες παραβάσεις του αρχαιολογικού νόμου. Υπ’ όψη ότι οι καταθέσεις των τεσσάρων (γραπτές και προφορικές) είναι πανομοιότυπες και συμπίπτουν λέξη προς λέξη.

Αμέσως μετά κλήθηκε ο μάρτυς κος Α-Ν. Καψάλης και μόλις άρχισε να καταθέτει, αφηγούμενος με νηφαλιότητα τα πραγματικά γεγονότα, διαπιστώθηκε δημοσίως μία έντονη φραστική αντιπαράθεση μεταξύ του προέδρου του 3μελούς εφετείου κου Αποστολάκη και της εισαγγελέως κας Μετσοβίτου. Η κα εισαγγελεύς ήθελε να εμβαθύνει στο θέμα και να εξαντλήσει τις ερωτήσεις της προς τον μάρτυρα, λόγω της σοβαρότητας της υπόθεσης, ενώ ο πρόεδρος την διέκοπτε συνεχώς, επιμένοντας σε μία τυπική και εξπρές εξέταση. Ο έντονος δημόσιος εκνευρισμός μεταξύ τους, οδήγησε σε μία ημίωρη διακοπή, μέχρι να ηρεμήσουν τα πνεύματα.

Με την επανέναρξη της δίκης και πριν κάν ο κος Καψάλης ξεκινήσει την κατάθεσή του, ο κος πρόεδρος του 3μελούς εφετείου διαπίστωσε ότι δεν υπάρχει ηγουμενοσυμβούλιο και επομένως ούτε ηγούμενος, ώστε να χρεωθεί τις καταστροφές. Ο νόμος ορίζει ότι χρειάζονται 5 μοναχές τουλάχιστον για να εκλεγεί ηγουμένη, ενώ η Αγία Τριάδα έχει μόνον δύο. Στην περίπτωση αυτή αυτοδικαίως και κατά νόμον, ο μητροπολίτης είναι ο υπεύθυνος των πάντων. Ο πρόεδρος διέκοψε τον μάρτυρα και επέμενε προς τον μητροπολίτη ότι σίγουρα θα έχει ορίσει υπεύθυνη την γερόντισσα για όλα. Ο μητροπολίτης φυσικά συμφώνησε, ότι για όλες τις καταστροφές υπεύθυνη ήταν η γερόντισσα (με την έγκρισή του, όπως τουλάχιστον είπε). Ο πρόεδρος του ζήτησε το χαρτί εξουσιοδότησης και εκχώρησης των αρμοδιοτήτων του προς τη γερόντισσα, το οποίο φυσικά δεν το είχε ο σεβασμιότατος. Τότε ο κος πρόεδρος, διέκοψε τη δίκη, η οποία θα συνεχιστεί στις 5 Νοεμβρίου 2009, μέχρις ότου βρει το χαρτί ο σεβασμιότατος. Οι άλλοι μάρτυρες δεν πρόλαβαν να καταθέσουν, μια που η δίκη διεκόπη.

Στις 5 Νοεμβρίου 2009 λοιπόν, θα έχει την ευκαιρία ο σεβασμιότατος, αφού θα έχει βρει το χαρτί που θα καταδικάζει τη γερόντισσα, να αποδείξει ότι για όλα φταίει η γερόντισσα και ότι αυτός δεν φταίει σε τίποτε. Θα έχει την ευκαιρία να δώσει εξηγήσεις επίσης και να αποδείξει, όλα όσα κατέθεσε εγγράφως στο δικαστήριο (η δικογραφία είναι στη διάθεση όλων), ότι δηλαδή κάποιοι καταγγέλοντες θέλουν να κλείσουν την Αγία Τριάδα, ότι όλη η φασαρία έγινε επειδή κάποιοι καταγγέλοντες δεν πήραν τη δουλειά, ότι η Αρχαιολογική Υπηρεσία τον κατήγγειλε όχι επειδή παρέβη τον Αρχαιολογικό Νόμο, αλλά επειδή παίρνει μίζες, ότι κάποιοι προπηλάκισαν την γερόντισσα και ότι αυτός ξέρει καλύτερα από όλους τους ειδικούς το τί σημαίνει αναστήλωση μνημείων (ή μάλλον τι σημαίνει κατεδάφιση και πανωσήκωμα).

Η συνέχεια επί της αιθούσης του 3μελούς Εφετείου Λαρίσης στις 5 Νοεμβρίου 2009.

Κυριακή 12 Ιουλίου 2009

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΙ ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΠΑΤΡΩΑ ΕΔΑΦΗ : Ομφάλιος λώρος ή Γόρδιος δεσμός;

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΙ ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΠΑΤΡΩΑ ΕΔΑΦΗ :

Ομφάλιος λώρος ή Γόρδιος δεσμός;

-------------------------

Γιώργος Συνεφάκης

Πρόεδρος του Συλλόγου Λιβαδιωτών Θεσσαλονίκης ‘Ο Γεωργάκης Ολύμπιος’

Εισήγηση στο συνέδριο Αποδήμων Ελασσόνας, 10-12/7ου/2009

-------------------------

Αγαπητές συμπατριώτισσες και συμπατριώτες, κυρίες και κύριοι σύνεδροι

Έχω τη μεγάλη τιμή να είμαι ο Πρόεδρος του Συλλόγου Λιβαδιωτών Θεσσαλονίκης ‘Ο Γεωργάκης Ολύμπιος’, να εκπροσωπώ στο 1ο συνέδριο Αποδήμων Ελασσόνας τον υπεραιωνόβιο Σύλλογό μας και να σας μεταφέρω θερμό και εγκάρδιο πατριωτικό και συμπατριωτικό χαιρετισμό, από τα 511 επισήμως εγγεγραμμένα μέλη του, τις πολλές εκατοντάδες φίλους του και τις χιλιάδες Λιβαδιωτών 2ης, 3ης και 4ης γενιάς που ζουν, προκόπτουν και δημιουργούν στη Θεσσαλονίκη.

Ας μου επιτραπεί να αναφέρω λίγα λόγια για τον Σύλλογό μου, όχι για λόγους αυτοπροβολής, αλλά γιατί θαρρώ πως ίσως κάποια χαρακτηριστικά της γόνιμης και αδιάλειπτης εκατονταετούς πορείας του, μπορούν να αποτελέσουν σημεία αναφοράς για άλλους μεταγενέστερα δημιουργηθέντες Συλλόγους.

Ο Σύλλογός μας ιδρύθηκε πριν 101 χρόνια, το 1908, στα δύσκολα χρόνια της τουρκοκρατούμενης τότε Θεσσαλονίκης. Από τότε έως και σήμερα, είχε και έχει έντονη παρουσία στα εθνικά, στα πολιτιστικά και στα κοινωνικά δρώμενα της Θεσσαλονίκης, του Λιβαδίου και της Ελλάδας.

Εξέχοντα μέλη της Λιβαδιώτικης κοινότητας της Θεσσαλονίκης, έχουν χαράξει με την παρουσία τους, την ιστορία τους και τη συμβολή τους, τη ζωή της πόλης μας από υψηλές θέσεις ευθύνης, τόσο στη διοίκηση, όσο και στην κοινωνία. Το Λιβάδι του Ολύμπου έχει δώσει πολλούς άνδρες και γυναίκες στην υπηρεσία της Ελλάδας και της πόλης μας. Η ψυχή του Μακεδονικού Αγώνα Δημήτριος Ζάννας, ο Υπουργός της κυβέρνησης του Ελευθερίου Βενιζέλου Αλέξανδρος Ζάννας, ο Παύλος Ζάννας, ο πρέσβης Κυβερνίδης, ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης Πέτρος Συνδίκας, ο νυν Πρόεδρος του Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα και Πρώτος Δήμαρχος Θεσσαλονίκης μετά τη μεταπολίτευση Δημήτρης Ζάννας, που τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών και την Πολιτεία για την αντιστασιακή του δράση στην Κατοχή μαζί με τον δικηγόρο και Επίτιμο Πρόεδρό μας Γιάννη Τριάρχου, ο φιλόλογος-συγγραφέας και πρ. Διευθυντής του Ιδρύματος Μ. Τριανταφυλλίδη Κώστας Προκόβας, καθώς και πάρα πολλοί άλλοι, ήταν και είναι όλοι Λιβαδιώτες, πολλοί δε από αυτούς μέλη του Συλλόγου μας.

Η Θεσσαλονίκη έχει τιμήσει πολλούς Λιβαδιώτες, δίδοντας το όνομά τους σε σημαντικές οδούς της. Η προτομή του Ήρωα του 1821 και εξέχοντα Φιλικού Γεωργάκη Ολύμπιου, που θυσιάστηκε στο ολοκαύτωμα της Μονής του Σέκου και ο οποίος ήταν γέννημα θρέμμα του Λιβαδίου Ολύμπου, κοσμεί εδώ και πολλά χρόνια το χώρο του πάρκου της Χ.Α.Ν.Θ.

Ο Σύλλογός μας εκπροσωπεί στη μεγαλούπολη της Θεσσαλονίκης το Λιβάδι Ολύμπου, την πατρίδα του Γεωργάκη Ολυμπίου, των μεγάλων δασκάλων Άνθιμου Ολυμπιώτη και Αθανασίου Αστερίου, το Λιβάδι των ανθρώπων που συμμετείχαν σε κάθε εθνικό αγώνα και σε κάθε αγώνα για την ελευθερία και τη δημοκρατία. Εκπροσωπεί ένα χωριό, το οποίο βρίσκεται εδώ και τουλάχιστον 9 αιώνες σκαρφαλωμένο στα 1.200 μέτρα του όρους Τιτάριου, τμήματος της οροσειράς του Ολύμπου, ψηλά από την αρχαία Τριπολίτιδα όπου εκτεινόταν η Περραιβική Δωδώνη και το οποίο ευωδιάζει ιστορία. Εκπροσωπεί ένα χωριό απομονωμένο και ξεχασμένο από τα κέντρα αποφάσεων, στα όρια και στην τομή τριών νομών (Λαρίσης, Πιερίας, Κοζάνης) και τριών περιφερειών (Θεσσαλίας, Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας) της Ελλάδας και εκτός των μεγάλων οδικών αξόνων της χώρας. Οι μόνιμοι 3.000 περίπου κάτοικοι του Λιβαδίου, αμιγείς Βλάχοι, με παροιμιώδη ευγενή συμπεριφορά, ζουν ευπρεπώς, ασχολούμενοι κυρίως με την κτηνοτροφία, την γεωργία, την υλοτομία και το εμπόριο. Αυτοί οι αυτάρκεις ακρίτες των συνόρων της απέραντης μοναξιάς τους, γράφουν καθημερινά ιστορία, αντιστεκόμενοι όσο μπορούν στην επιλεκτική μνήμη ή στην αδιαφορία του επίσημου κράτους και των συνιστωσών του, αντιστεκόμενοι σθεναρά στις τάσεις του πανελλήνιου πληθυσμιακού φυλλορροήματος της περιφέρειας και στην καθημερινή υποβάθμιση της κοινωνικής, οικονομικής, πολιτιστικής και μορφωτικής τους ζωής.

Αυτόν τον ιστορικό οικισμό εκπροσωπεί ο Σύλλογός μας και εδώ και 101 χρόνια, τον στηρίζει με κάθε δύναμη και επιδεικνύει απέναντί του κάθε μορφής αλληλεγγύη. Στήριξε και στηρίζει κάθε Λιβαδιώτη μετανάστη στη Θεσσαλονίκη, αγκάλιασε και αγκαλιάζει κάθε νέο παιδί στα πρώτα του επαγγελματικά βήματα, προσέφερε και προσφέρει στο Λιβάδι κάθε μορφής υπηρεσίες που μπορούν τα μέλη του. Προσπαθεί να καταστήσει γνωστά και να διαδώσει παντού τη μεγάλη ιστορία του τόπου, την ποιότητα της φύσης που περιβάλλει το Λιβάδι, την ιστορία και τα μνημεία του, τους αξιακούς κώδικες που διέπουν τη συμπεριφορά των ανθρώπων του, τα όμορφα προϊόντα του καθημερινού τους μόχθου. Προσπαθεί, πέρα φυσικά από τις κλασσικές εκδηλώσεις με τις χορευτικές του ομάδες, να αναβαθμίσει την μορφωτική και πολιτιστική ζωή των μελών και των φίλων του, με εκδόσεις βιβλίων και εφημερίδων, διαλέξεις επιστημόνων επί ειδικών θεμάτων, οργανώσεις συμποσίων και σεμιναρίων. Προσπαθεί να καλλιεργήσει το ελεύθερο και ανεξάρτητο πνεύμα στη νεολαία, να την γαλουχήσει με αρχές, αξίες και ιδανικά, να της δώσει εποικοδομητικές διεξόδους και να την εξοπλίσει με αντισώματα απέναντι στους κινδύνους και τις σειρήνες των σύγχρονων καιρών.

Ο Σύλλογός μας προσπαθεί να διασώζει και να διαδίδει όχι μόνον τη λεγόμενη παράδοση του τόπου, αλλά να συμβάλλει και στην ανάπτυξή του.

Δεν είναι τυχαίο εξ άλλου, ότι ο Σύλλογος Λιβαδιωτών Θεσσαλονίκης δεν έχει στον τίτλο του επιθετικό προσδιορισμό (πολιτιστικός ή άλλο), δείγμα της ολικής και σφαιρικής ενασχόλησής του με το Λιβάδι.

Κάποιες σκέψεις γιά έννοιες και τρόπους λειτουργίας των Συλλόγων

Όλοι σχεδόν οι Σύλλογοι που ασχολούνται με τα κοινά, έχουν ως επιθετικό ή επεξηγηματικό προσδιορισμό το ‘Πολιτιστικός’. Αρκετοί μάλιστα, εκβιάζοντας ή βιάζοντας από άγνοια την ελληνική γλώσσα, προσθέτουν και το ‘Εκπολιτιστικός’, δίκην ιεραποστόλων που εκπολιτίζουν άξεστους αγρίους ή υποδεέστερους πολιτιστικά ανθρώπους.

Είθισται λοιπόν, να μιλούμε όλοι μας για την αναγκαιότητα του πολιτισμού στη ζωή μας και της διατήρησης της παράδοσης του τόπου μας.

Ας μου επιτραπεί να ασχοληθώ λίγο με τις έννοιες αυτές, έστω κι αν όλοι μας, υποσυνείδητα ή μη, υποθέτουμε ότι τις κατέχουμε καλά και ξέρουμε περί τίνος πρόκειται, όταν τις ακούμε ή τις χρησιμοποιούμε.

Πολιτισμός είναι : ‘Το σύνολο των υλικών, πνευματικών, τεχνικών επιτευγμάτων και επιδόσεων, που είναι αποτέλεσμα των δημιουργικών δυνάμεων και των ικανοτήτων του ανθρώπου και που εκφράζεται ιστορικά στους τύπους και στις μορφές οργάνωσης και δράσης της κοινωνίας καθώς και στη δημιουργία (υλικών και πνευματικών) αξιών’.

Επομένως, είναι απολύτως θεμιτό έως και υποχρεωτικό, μία κοινωνία με στοιχειώδη οργάνωση, να απαιτεί από τα εντεταλμένα και αρμόδια όργανά της να προσφέρουν όλη εκείνη την ατμόσφαιρα και το περιβάλλον, ώστε οι δημιουργικές δυνάμεις και ικανότητες του κόσμου να βρίσκουν τρόπους έκφρασης. Κυρίως όμως να καταγράφουν, να ενισχύουν, να προωθούν, να διαδίδουν, να στηρίζουν, να προφυλάσσουν και κυρίως να προστατεύουν την παραγωγή των πολιτιστικών αγαθών των μελών της. Εξ άλλου, έτσι δημιουργείται και μία αέναη ροή πολιτιστικής ιστορίας, ένα συνεχές ιστορικό αποτύπωμα, που θα κληρονομήσουν ως παρακαταθήκη οι νεότεροι.

Θα προσέθετα εδώ χωρίς ίχνος υπερβολής, ότι οι Σύλλογοι θα πρέπει να έχουν όχι μόνον την απαίτηση από την Πολιτεία να προστατεύει το πολιτιστικό περιβάλλον, αλλά και την υποχρέωση να ελέγχουν την κάθε προσπάθεια και μορφή αλλοίωσής του από παρεμβάσεις, θεσμικές ή εξωθεσμικές. Και αυτό αφορά όλα τα επίπεδα και τις παραμέτρους πολιτισμού. Από τις μικρές και μεγάλες λεπτομέρειες του φυσικού περιβάλλοντος, από την προστασία του δομημένου περιβάλλοντος και της πολιτιστικής κληρονομιάς των προγόνων μας, έως την κοινωνική αλληλεγγύη και την επικάλυψη των αντίστοιχων κενών που αφήνουν οι κεντρικές και περιφερειακές διοικήσεις, λόγω αδιαφορίας, αμέλειας ή αδυναμίας.

Και το τονίζω αυτό, διότι στη χώρα μας, η οποία βρίθει πολιτιστικών αγαθών λόγω της ιστορίας της, έχουμε άπειρα παραδείγματα παράνομης ή και νομότυπης αλλοίωσης και καταστροφής του φυσικού περιβάλλοντος, παράνομης οικειοποίησης ιστορικών αγαθών και αρχαιοκαπηλίας. Έχουμε επίσης και καταστροφές και αλλοιώσεις του δομημένου πολιτιστικού μας πλούτου, που προέκυψε και προκύπτει είτε από άγνοια, είτε από μεγαλομανία, είτε από την επικράτηση μίας άκρατης εμπορικο-τουριστικής λογικής, είτε από την επιβολή ανιστόρητων προσωπικών επιλογών.

Δυστυχώς η περιοχή μας, η Περραιβία στην οποία βρισκόμαστε, δεν εξαιρείται από αυτές τις λογικές. Μάλιστα τα τελευταία χρόνια, οι δύσμοιρες αρχαιολογικές κρατικές υπηρεσίες της περιοχής μας, έχουν διαπιστώσει και καταγγείλει κραυγαλέες παραβάσεις και παραβιάσεις του αρχαιολογικού νόμου, ακόμη και από εκείνους τους ταγούς, που κατέχουν θώκους αφιερωμένους στην προστασία αυτών των κιβωτών της ιστορίας του τόπου μας.

Παράδοση είναι : ‘Ό,τι αναπτύσσεται ιστορικά, μεταδίδεται και μεταβιβάζεται (στα πλαίσια μιας ομάδας, κοινωνίας κτλ.) σχεδόν αναλλοίωτα, από τη μία γενιά στη άλλη, σε σχέση με συμπεριφορές, αντιλήψεις, ιδέες, έθιμα, δραστηριότητες, πρακτικές και τεχνικές’

Η διατήρηση της παράδοσης λοιπόν θα σήμαινε, εάν το εξετάσει κανείς μονοσήμαντα και στατικά, την αναλλοίωτη διατήρηση αυτών των στοιχείων και την μεταφορά τους στις νέες γενεές εις το διηνεκές. Αυτό, στη γενικότητά του, ηχεί μεν θετικά, αλλά ουσιαστικά είναι άκρως ανιστόρητο, ανεφάρμοστο και τελικά αντιδραστικό. Η ιστορική εξέλιξη της ζωής δεν περιλαμβάνει στάσεις ακινησίας, αλλά συνεχείς αλλαγές και προσαρμογές στα νέα δεδομένα, κυρίως τα τεχνολογικά, τα οποία και διαμορφώνουν συνεχώς ένα νέο βιωματικό περιβάλλον. Οι άνθρωποι και οι κοινωνίες επομένως, νομοτελειακά, προσαρμόζονται και αξιοποιούν τα δεδομένα αυτά, αλλάζοντας ήθη, έθιμα, νοοτροπίες και τελικά αλλάζοντας στάσεις ζωής.

Ο εθνικός ποιητής Γιώργος Σεφέρης, αναφέρει ότι : ‘Ένα μέρος του παρελθόντος πεθαίνει κάθε στιγμή και η θνησιμότητα του μας μολύνει, αν προσκολληθούμε σ' αυτό με υπερβολική αγάπη. Ένα μέρος του παρελθόντος μένει πάντα ζωντανό, και αν καταφρονήσουμε τη ζωντάνια του, κινδυνεύουμε’.

Όταν ένας ζωντανός οργανισμός, άνθρωπος ή κοινωνία, εξελίσσεται, δεν απορρίπτει ή δεν πρέπει να απορρίπτει επομένως τα προηγούμενα στάδια που έχει πλέον ξεπεράσει, αλλά να τα ενσωματώνει, διαφοροποιημένα και προσαρμοσμένα στην τρέχουσα κατάσταση και στις νέες απαιτήσεις και δεδομένα.

Το πρόβλημα των κοινωνιών και των λαών, κατά την ταπεινή μου άποψη, δεν είναι τόσο ο κίνδυνος αλλοίωσης της πολιτιστικής ταυτότητας από το συνεχώς εξελισσόμενο ιστορικό γίγνεσθαι. Ούτε η απάντηση σε αυτές τις φοβίες είναι η εσωστρέφεια και η προγονολατρεία, πόσω μάλλον η προγονολαγνεία. Το πρόβλημα είναι, όταν οι κοινωνίες δεν καταφέρνουν να οσμώσουν υγιώς τα αξιακά δεδομένα του παρελθόντος με τους νέους κώδικες αξιών του παρόντος και να αποκτήσουν μία σύγχρονη ταυτότητα, ώστε να αποκρούσουν την πολιτισμική τους αλλοτρίωση από την ομογενοποίηση των ηθών και προτύπων, που προσπαθεί να επιβάλλει η νέα παγκοσμιοποιημένη και ισοπεδωτική λογική και τάξη των πραγμάτων.

Στο πνεύμα αυτό, κατά τη γνώμη μου πάντα, ο κάθε Σύλλογος, θα πρέπει να θεωρεί την διατήρηση της παράδοσης του τόπου του, όχι ως μία διαδικασία που αρχίζει και τελειώνει με συνεχώς επαναλαμβανόμενες οπτικοακουστικές και χορευτικές μιμητικές αναπαραστάσεις κάποιων στιγμών του παρελθόντος, ή με περιστασιακές νεκραναστάσεις παλαιών εθίμων. Η παράδοση είναι η συνείδηση της ύπαρξης του παρελθόντος μέσα στο παρόν. Η διατήρηση της παράδοσης, είναι η ανάδειξη των αξιών που η ίδια η παράδοση εμπεριέχει και η λειτουργία των αξιών αυτών ως αντισωμάτων κατά της ισοπεδωτικής λογικής των σύγχρονων εμπορευματικών προτύπων ζωής.

Με δεδομένη λοιπόν τη σαφή διατύπωση των δύο αυτών εννοιών, η όλη προσπάθεια που πρέπει να καταβάλλουν οι πολιτιστικοί Σύλλογοι, είναι η εξεύρεση μιάς χρυσής τομής. Της χρυσής τομής μεταξύ της προώθησης και της διάχυσης στα μέλη του και στον ευρύτερο κοινωνικό περίγυρο των πολιτιστικών αξιών και των αξιών της παράδοσης του τόπου τους, και της ενσωμάτωσής αυτών των αξιών στις νέες συνθήκες και νέες αξίες που διαμορφώνει καθημερινά η σύγχρονη πραγματικότητα.

Και είναι προφανές ότι δεν αποτελεί χρυσή τομή ο επιδερμικά επαναλαμβανόμενος μιμητισμός του παρελθόντος, είτε σε επίπεδο μονότονων αναπαραστάσεων εθίμων, είτε σε επίπεδο παρεμβάσεων με τη δημιουργία υποκριτικών και ψευδοπαραδοσιακών τουριστικών σκηνικών και δομών. Στο άρθρο 2, παράγραφος 9 του καταστατικού του Συλλόγου μας, αναφέρεται ότι :‘Υποχρέωση του Συλλόγου είναι η με κάθε τρόπο βοήθεια και στήριξη των αρχαιολογικών και γενικότερα κάθε μορφής ερευνών για την ανάδειξη της ιστορικότητας του Λιβαδίου και της ευρύτερης περιοχής του, καθώς και η προστασία των μνημείων του Λιβαδίου και της ευρύτερης περιοχής, από όποιας μορφής καταστροφές ή αντιεπιστημονικές παρεμβάσεις από οποιονδήποτε εξωθεσμικό ή άλλο παράγοντα’.

Δυστυχώς οι πεπερασμένες δυνατότητες παρέμβασής μας, δεν απέτρεψαν, μεταξύ πολλών άλλων, ούτε την μορφολογική και τυπολογική αλλοίωση ναών, ούτε την αντικατάσταση των πλακόστρωτων δαπέδων ναών ηλικίας τριών και τεσσάρων και δέκα αιώνων, όπου επάνω τους γονάτισαν και προσκύνησαν και προσευχήθηκαν και μετάλαβαν κι έκαναν τάματα και ορκίστηκαν πίστη σε Θεό και σε Πατρίδα, χιλιάδες πιστοί πρόγονοί μας και τα οποίο είχαν υποστεί τη γλυκειά φθορά του χρόνου. Την ευλάβεια που εξέπεμπε η τρυφερή πατίνα της ιστορίας, δεν την αντικαθιστά κανένα γρανιτένιο μωβ γυαλιστερό πλακάκι, δείγμα μάλλον ανιστόρητης νεοπλουτίστικης νοοτροπίας και λογικής, παρά δείγμα προόδου.

Οι σχέσεις των πολιτιστικών Συλλόγων με τις πολιτικές ηγεσίες

Το ζήτημα της σχέσης των κατά τόπους πολιτιστικών Συλλόγων, αποδήμων ή μη, με τα πατρώα εδάφη και κυρίως με τις τοπικές και νομαρχιακές αυτοδιοικήσεις, όσο κι αν φαίνεται μακροσκοπικά πολύ απλή, έως και αυτονόητα προφανής, είναι κατά τη γνώμη μου αρκετά σύνθετη.

Ο πολιτισμός ως λέξη και έννοια, ακούγεται συνήθως εύηχα και θετικά. Υπήρξαν βέβαια κάποιες χαλεπές περίοδοι στη χώρα μας, όπου κάθε τι το πολιτιστικό που δεν ελέγχετο από την κρατική εξουσία εθεωρείτο από απαξιωτικό και καταγέλαστο έως και επικίνδυνο για το καθεστώς. Σήμερα, η έννοια του πολιτισμού είναι από απλώς αποδεκτή, έως και περιζήτητη. Κάθε δήμος και νομαρχία έχουν συστήσει τους ειδικούς πολιτιστικούς τους οργανισμούς, ώστε να ελέγχουν, να οργανώνουν τα πολιτιστικά πράγματα της περιοχής τους και τους χρησιμοποιούν ως εργαλεία για να εφαρμόζουν την αντίστοιχη πολιτική τους. Όπως κάθε εργαλείο λοιπόν, και αυτοί οι οργανισμοί έχουν διπλή χρήση, καλή ή κακή και εξαρτάται από τον χρήστη Δήμο ή Νομαρχία και τις πολιτιστικές τους ευαισθησίες, η θετική ή η αρνητική τους λειτουργία, το τελικό θετικό ή αρνητικό πρόσημο του ισοζυγίου.

Στα σχήματα αυτά, σημαντικό ρόλο παίζουν οι Σύλλογοι της περιοχής ευθύνης των Τοπικών ή των Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων. Στους μικρούς Δήμους, όπου οι Σύλλογοι είναι από μοναδιαίοι έως ελάχιστοι, τα πράγματα είναι πιό εύκολα και ελέγξιμα και η στήριξή τους από τις δημοτικές αρχές, οικονομικά και ηθικά, είναι από σχεδόν υποχρεωτική έως και αναπόφευκτη. Στα μεγάλα πληθυσμιακά και οικιστικά μεγέθη, όπου είναι δεδομένη η παρουσία πολλών Συλλόγων, τα πράγματα αρχίζουν και παίρνουν άλλη τροπή. Η κατανομή των επιχορηγήσεων και της οικονομικής πίττας, συνήθως γίνεται κατά το μάλλον με κριτήρια πολιτικής, μικροπολιτικής ή και κομματικής λογικής και κατά το ήττον με κριτήρια πολιτιστικής προσφοράς. Οι πολιτιστικού Σύλλογοι, αντί ως φορείς παραγωγής πολιτισμού, συνήθως αντιμετωπίζονται ως εν δυνάμει δεξαμενές ψήφων και αποθέματα ψηφοφόρων. Με αυτά δε τα κριτήρια, αναλόγως χρηματοδοτούνται, υποχρηματοδοτούνται ή ακόμη και καθόλου, κατά περίπτωση και συγκυρία διακυβέρνησης και κατά περίπτωση και συγκυρία προσώπων στη διοίκηση των Συλλόγων. Αναφέρω, δίκης χαριτολογήματος, δύο παραδείγματα :

1. Την έγκριση για τον Σύλλογό μας το 2004, 3.000 € από τον Δήμαρχο Θεσσαλονίκης μέσω χρυσοποίκιλτης επιστολής, για να οργανώσουμε μία σειρά μεγάλων εκδηλώσεων, και την μείωσή του ποσού σε 2.000 € από την Δημαρχιακή Επιτροπή, με τα άλλα 1.000 € να πηγαίνουν σε έναν Σύλλογο φίλων κάποιου Αγίου, νομίζω εάν ενθυμούμαι καλά του Αγίου Θεράποντος.

2. Την μείωση από τη Νομαρχία Λαρίσης του αρχικώς υπεσχηθέντος ποσού των 8.000 € σε 3.000 €, για τη διοργάνωση του 8ου Συμποσίου Ιστορίας, Λαογραφίας, Παραδοσιακής Μουσικής και Χορού στο Λιβάδι το 2006, με 40 προσκεκλημένους Συλλόγους και 300 συνέδρους, ενώ ο προϋπολογισμός είχε συνταχθεί στη βάση των 8.000 €. Μη με ρωτάτε το πώς και το εάν ισολογίστηκε η εξαίρετη εκείνη εκδήλωση. Πάντως οι περικόψαντες απηύθηναν θερμό πατριωτικό χαιρετισμό στην έναρξη και κατέθεσαν όλη τους τη συμπαράσταση και τη διαθεσιμότητα στο έργο μας.

Είναι χαρακτηριστικό το πώς, ο Σύλλογός μας που χαίρει μεγάλης εκτίμησης γιά τις δραστηριότητές του στη Θεσσαλονίκη, έχει μία σχετική καταξίωση και αναγνωρισιμότητα, καθώς επίσης και ένα βαρβάτο βιογραφικό με τις εκδηλώσεις του, γίνεται ξαφνικά αντικείμενο βαθύτατης εκτίμησης έως και λατρείας κατά τις προεκλογικές εθνικές ή δημοτικές περιόδους. Παρελαύνουν στις εκδηλώσεις μας όλοι ανεξαιρέτως οι υποψήφιοι βουλευτές, υποψήφιοι δήμαρχοι, υποψήφιοι νομάρχες, υποψήφιοι σύμβουλοι, που πολλές φορές δεν ξέρουν κάν κατά πού πέφτει το Λιβάδι, αλλά ξέρουν πολύ καλά την πληθυσμιακή και κοινωνική εμβέλεια του Συλλόγου μας στην Θεσσαλονίκη και τον νομό.

Αυτό δεν είναι υποχρεωτικά κακό, δείχνει όμως ότι η αξιολόγηση των δραστηριοτήτων ενός Συλλόγου από τη μεριά των πολιτικών και επομένως τα πολιτιστικά προϊόντα που παράγει, δεν είναι τόσο σημαντικά, όσο τα πληθυσμιακά μεγέθη επιρροής του. Εξ άλλου, συνήθως στα μεγάλα αστικά κέντρα επικρατεί ως προς αυτού του είδους τις επιχορηγήσεις, ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ ο ‘δημοκρατικός τεμαχισμός’ και ο ‘μέγιστος κοινός διαιρέτης’ των κονδυλίων, ανεξάρτητα από το πώς λειτουργεί ο κάθε Σύλλογος και το τί πολιτιστικά προϊόντα και εάν παράγει. Επομένως και οι κουτσοί και οι στραβοί, όλοι στον Άγιο Παντελεήμονα, κατά πώς λέει ο λαός μας. Από τότε που ο πολιτισμός και τα προϊόντα του εντάχθηκαν σε μία μεταπρατική και μικροπολιτική λογική διαχείρισης, αντιμετωπίζεται συνήθως ως κομματικο-πολιτικό εμπόρευμα με ό,τι σημαίνει αυτό. Οι δε πράγματι φωτεινές εξαιρέσεις που σίγουρα υπάρχουν, απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Από την άλλη όμως μεριά, για να πούμε και του στραβού το δίκιο, υπάρχουν και πολλοί Σύλλογοι που υπολειτουργούν ή λειτουργούν ως Σύλλογοι-σφραγίδες, με μοναδικό στόχο την εκμαίευση κονδυλίων, χωρίς φυσικά να παράγουν κάποιο πολιτιστικό έργο. Χαρακτηριστικά αναφέρω, ότι στο νομό Θεσσαλονίκης, με στοιχεία της Νομαρχίας του 2007, λειτουργούν 477 Σύλλογοι. Όταν οργανώσαμε την 1η Πανελλήνια Σύναξη των Πολιτιστικών Συλλόγων Βλάχων στο Παλαί ντε Σπορ της Θεσσαλονίκης το 2007, θέλοντας να αποστείλουμε ενημερωτικές επιστολές προς τους Συλλόγους της πόλης, τελικά καταλήξαμε να στείλουμε 79 επιστολές, κρίνοντας ότι οι λοιποί, εξαιρουμένων των ειδικών Συλλόγων (αθλητικοί, ειδικών κατηγοριών κλπ.), δεν πληρούσαν, για να το πούμε κομψά, τις ανάλογες πολιτιστικές προϋποθέσεις.

Επίσης, πολλοί ασχολούμενοι με τα πολιτιστικά σε θέσεις διοίκησης Συλλόγων, τις χρησιμοποιούν ως εφαλτήριο για μελλοντικές πολιτικές εκτινάξεις και άλματα, δημιουργώντας πελατειακές σχέσεις και αποκτώντας αναγνωρισιμότητα. Αυτό δεν θα ήταν και ιδιαίτερα κακό, ή έστω θα ήταν ανεκτό και λογικό, στο βαθμό που η ενασχόληση με τα πολιτιστικά κοινά δεν είναι απλώς αυτοσκοπός για την περαιτέρω επίτευξη των σκοπών τους.

Οι σχέσεις των πολιτιστικών Συλλόγων με τα πατρώα εδάφη

Ο νόστος των αποδήμων και η καθημερινή αγάπη των ντόπιων για τον τόπο τους, είναι πολύτιμο και αναντικατάστατο κεφάλαιο του πολιτισμού και της διατήρησης της παράδοσής του. Αρκεί αυτή η συνήθως παρορμητική ζέση, να βρεί τους σωστούς τρόπους έκφρασης και τους σωστούς διαύλους εφαρμογής, στις προσπάθειες αναβάθμισης και βελτίωσης του φυσικού, οικιστικού και κοινωνικού περιβάλλοντος των πατρώων εδαφών.

Οι άνθρωποι είναι οι μνήμες τους. Τα πατρώα εδάφη είναι η μήτρα που τους γέννησε, ο ομφάλιος λώρος που τους έθρεψε στα μικράτα τους και ο γόρδιος δεσμός που τους δένει από τότε που πέρασαν στην εφηβεία. Αυτοί που μετανάστευσαν από μικροί, ή ακόμη και εκείνοι που γεννήθηκαν σε πόλεις, αλλά έζησαν έστω τα καλοκαίρια τους στα πατρώα εδάφη των παιδικών αναμνήσεων και της γλυκειάς θαλπωρής, νοιώθουν αυτόν τον Γόρδιο δεσμό απόλυτα προσαρμοσμένο με αρμονικό τρόπο στο χωροχρόνο της παιδικότητας και της εφηβείας τους.

Σημειώνω ότι, ως γνωστόν, τον ομφάλιο λώρο τον κόβει η ίδια η μάνα, ως πρώτιστη και νομοτελειακή κίνηση βιολογικής ανεξαρτησίας και αυτάρκειας του τέκνου της, ενώ τον Γόρδιο δεσμό τον κόβουν μόνον Αλεξανδρινά ξίφη αυτοβούλως. Σημειώνω επίσης ότι όλοι οι απόδημοι κάποια στιγμή, γεύτηκαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, τα κοινωνιολογικά φαινόμενα της εσωστρέφειας των μονίμων κατοίκων, της απόρριψης τους, της δεύτερης τεχνητής κοπής του λώρου τους.

Σήμερα, μετά από πολλά χρόνια, θα ήταν αφελές να αναμένει κανείς να συναντήσει όταν επιστρέφει στα πατρώα εδάφη, ένα φωτογραφικό αποτύπωμα των αναμνήσεων του σε περιοχές που έζησαν στο πετσί τους την αντιφατικότητα της στρεβλής ανάπτυξης της ελληνικής υπαίθρου, ή να ελπίζει σε μία στατική διαιώνιση των παραστάσεων που κουβαλάει στη μνήμη του από την παιδικά του ηλικία.

Οι συνθήκες βέβαια έχουν αλλάξει. Η έντονη αστυφιλία, με συνεπακόλουθο την ερήμωση της υπαίθρου, η αλλαγή της αριθμητικής σχέσης μονίμων κατοίκων-αποδήμων, επέφερε και ανατροπή των εσωστρεφών θεωρήσεων. Περάσαμε σε εποχές όπου αντιστράφηκαν οι όροι, οι απόδημοι είναι και θεωρούνται πλέον πολύτιμο κεφάλαιο και από τους ντόπιους και από τις διοικήσεις τους. Όλοι αποζητούν πλέον από κοινού μία ισόρροπη μετεξέλιξη του χώρου του χωριού τους, που θα συνδυάζει με αξιοπρέπεια τις τάσεις οικονομικού χαρακτήρα που αναπτύσσονται, μία ευπρεπή καθημερινότητα και μία αστικότητα που θα στοχεύει στην ανάκτηση των φυσικών δομών του χώρου και κυρίως του ιστορικού προσώπου του.

Στην ευγενή αυτή προσπάθεια, οι Σύλλογοι μπορούν και πρέπει να τηρήσουν μία στάση συνεπή. Θα προσπαθήσω να κωδικοποιήσω επιγραμματικά σε μορφή 12λόγου, κάποιες αναγκαίες επιτελικές κινήσεις, προϊόντα πείρας, που κατά την ταπεινή μου γνώμη πρέπει να διέπουν τη λειτουργία τους :

1. Επίγνωση του ρόλου των Συλλόγων, ότι αποτελούν τα αυθόρμητα, πρωτογενή και πρωτοβάθμια οργανωμένα κύτταρα πολιτισμού των τοπικών κοινωνιών

2. Όσο το δυνατόν ενιαίες και συμπαγείς θέσεις και απόψεις

3. Προσπάθεια απόκτησης μόνιμης έδρας των Συλλόγων. Οι ανέστιοι Σύλλογοι συνήθως υπολειτουργούν

4. Σταθερή περιοδικότητα των δράσεων, δίχως κενά και χρονικές κοιλιές που αποδιοργανώνουν

5. Όσμωση με τη νέα γενειά, εμπλοκή της στα κοινά και διασφάλιση της μελλοντικής διοικητικής συνέχειας των Συλλόγων

6. Προσπάθεια όσο το δυνατόν οικονομικής αυτάρκειας, με τη συνέπεια των μελών ως προς τις συνδρομητικές τους υποχρεώσεις. Συν Αθηνά και χείρα κίνει

7. Αποφυγή μονοθεματικών εκδηλώσεων, ανάπτυξη πολύπλευρων δραστηριοτήτων επιμορφωτικού, κοινωνικού και προνοιακού χαρακτήρα

8. Παροχή επιστημονικής ενημέρωσης στους ντόπιους κατοίκους, σε θέματα γενικής και ειδικής φύσης

9. Απόλυτη ανεξαρτησία από συμφέροντα και απομάκρυνση από κομματικές λογικές και διαπλοκές

10. Απόλυτη συναίσθηση του ρόλου και της δύναμης των Συλλόγων, συνεργασία με τις αυτοδιοικήσεις και πίεση προς την εξουσία, τοπική και υπερτοπική, για την επίτευξη των στόχων που έχουν θέσει

11. Άμεση εποπτεία για την προστασία των πολιτιστικών στοιχείων της περιοχής και δυναμικές αντιδράσεις σε κακόβουλες προσπάθειες αλλοίωσής τους

12. Σύνδεση με τους κατά τόπους επιστημονικούς φορείς (πανεπιστήμια, επιμελητήρια, επαγγελματικά σωματεία) για την παροχή ειδικών γνώσεων σε επιμέρους θέματα

Αγαπητές συμπατριώτισσες και συμπατριώτες, κυρίες και κύριοι σύνεδροι

Σήμερα δυστυχώς, ζούμε σε μια εποχή όπου η παγκοσμιοποίηση προσπαθεί να επιβάλλει την οικονομία και την άκριτη κατανάλωση, ως μοναδικό λόγο ύπαρξης μας στη ζωή, να μετατοπίσει στην αφάνεια τις κοινωνικές μας ευαισθησίες, να ομογενοποιήσει τις ιδιαιτερότητες και τα χαρακτηριστικά μας ως λαού και του κάθε λαού, δημιουργώντας κλωνοποιημένα και μεταπρατικά πρότυπα ζωής. Η μόνη μας τελικά αντίσταση είναι η μνήμη μας, γιατί οι άνθρωποι είναι οι μνήμες τους. Γι’ αυτό ίσως στην περίεργη εποχή μας, η μνήμη μας τείνει να θεωρηθεί ως κοινωνικό και πολιτικό μειονέκτημα, ενώ η αμνησία χρησιμοποιείται ως υπόστρωμα για διεργασίες επιβολής και εδραίωσης μιάς νέας τάξης πραγμάτων. Οι μνήμες και οι παραδόσεις μας είναι τα τιμαλφή της ιστορίας μας, είναι τελικά η γνώση μας και οι αλήθειες μας. Και αυτές οι αλήθειες, δεν πρέπει να χαθούν εξ αιτίας της κοινωνικής μας ραστώνης, της δημοκρατικής μας τεμπελιάς, της συνειδησιακής μας αγρανάπαυσης και της πατριωτικής μας σκουριάς.

Ίσως λοιπόν, μία αρραγής σχέση δίκην Γόρδιου Δεσμού, των ανθρώπων που ξεκίνησαν από τον Ομφάλιο Λώρο της γης τους, μια σχέση γύρω από ένα κύτταρο συσπείρωσης όπως είναι ένας Σύλλογός ντόπιων ή αποδήμων, να είναι η απάντηση στα μεγάλα ερωτήματα της εποχής μας, μιάς εποχής σκληρής, ανηλεούς, άκαρδης, κυνικής και ωμής.

Ίσως μιά πολυσυλλεκτική παρέα-Σύλλογος με κοινά ευγενή ενδιαφέροντα, πολυσυλλεκτική πολιτικά, μορφωτικά και οικονομικά, μια τέτοια παρέα που απαρτίζει έναν Σύλλογό, να είναι μία απάντηση στις περισπούδαστες αναλύσεις των ειδικών περί κοινωνικής συνοχής.

Ίσως μια τέτοια παρέα-Σύλλογος, μείγμα και κράμα από όλους τους δυνατούς συνδυασμούς του τίτλου της εισήγησης, μια παρέα από Ομφάλιους Λώρους και Γόρδιους Δεσμούς και Ομφάλιους Δεσμούς και Γόρδιους Λώρους, να αρχίσει να δημιουργεί πολιτισμό από κάτω προς τα πάνω, χωρίς καπελλώματα από πάνω προς τα κάτω.

Ίσως μιά τέτοια παρέα-Σύλλογος να αποτελεί τελικά την πλέον εποικοδομητική, την πλέον διάφανη, την πλέον ευκρινή και την πλέον σαφή απάντηση, στον ακατάληπτο κυκεώνα που επικρατεί στους κόλπους της σύγχρονης πολιτικής και πολιτιστικής μας πραγματικότητας.

Ίσως γιατί μια τέτοια παρέα-Σύλλογος, κατά βάθος ξέρει καλά, ενσυνείδητα ή ενστικτωδώς, το πόσο δίκιο έχει ο Καβάφης, όταν μας έλεγε ότι :

Καινούργιους τόπους δεν θα βρούμε, δε θα βρούμε άλλες θάλασσες.

Η πόλις θα μας ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάμε τους ίδιους.

Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάμε και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ' ασπρίζουμε’


Σάββατο 6 Ιουνίου 2009

Μετάθεση εκλογών 2009

Μετά από ομόφωνη απόφαση της Γ.Σ., οι εκλογές γιά την ανάδειξη του νέου Δ.Σ. του Συλλόγου Λιβαδιωτών Θεσσαλονίκης "Ο Γεωργάκης Ολύμπιος", μετατίθενται την Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2009, στις 11.00 π.μ., στη λέσχη του Συλλόγου.